Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ MARTIN HEIDEGGER - ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΟΣ

Ο Χάιντεγγερ ανατρέχει στους προσωκρατικούς στοχαστές, αναζητώντας το Λόγο της ενότητας του Εν-Όλου…Με την έλευση της Καρτεσιανής υποκειμενικότητας και εντεύθεν, η φιλοσοφική σκέψη σχετίζει όλα όσα είναι και γίνονται με το ανθρώπινο υποκείμενο (αντικειμενικό) και τα θεμελιώνει στην ορθολογική βεβαιότητα. Το ανθρώπινο εγώ, το οποίο μετουσιώνεται σε αληθές ον, αποτελεί τον άξονα του Είναι και αποβλέπει στην κατάκτησή του. Όλη η νεώτερη φιλοσοφία, από τον Καρτέσιο, τον Λάϊμπνιτς, τον Κάντ, το Χέγκελ, αναζητούν το θεμέλιο του Είναι στην υποκειμενικότητα, λησμονώντας το Είναι που «είναι» διάφορο από κάθε ον (αυτή είναι η έννοια της οντολογικής διαφοράς στον Χάιντεγγερ). Για τον Χάιντεγγερ, ακόμα και φιλόσοφοι, όπως ο Μάρξ και η σκέψη της αλλοτρίωσης του ανθρώπου και ο Νίτσε με τη σκέψη της θέλησης της δύναμης, παραμένουν δέσμιοι της μεταφυσικής παράδοσης, από την οποία, άλλωστε, προήλθαν. Για τον Χάιντεγγερ, «η μεταφυσική στο σύνολό της, συμπεριλαμβανομένου και του αντιπάλου της, του θετικισμού, μιλά τη γλώσσα του Πλάτωνα». Και αυτό, γιατί όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έμειναν προσκολλημένοι στη διάκριση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα φαινόμενα ή ανάμεσα στο ορθολογικό και το ανορθολογικό. Ακόμα και ο εμπειρισμός και ο θετικισμός θεώρησαν δεδομένες αυτές τις αντιθέσεις και μ΄ αυτή την έννοια δεν ήταν παρά αντεστραμμένες μορφές του μεταφυσικού στοχασμού. Ο Μάρξ κάνει ως αφετηρία της σκέψης την ύλη και ο Νίτσε αντιστρέφει την πλατωνική αντίθεση ανάμεσα στο Είναι και το Γίγνεσθαι και θέτει ως πρωταρχικό το Γίγνεσθαι, υπό τη μορφή της αέναης ροής δύναμης απο σημείο σε σημείο. Ο Χάιντεγγερ, παραθέτει τη φράση του Νίτσε για να τεκμηριώσει την κριτική του, «Το να αποτυπωθεί στο Γίγνεσθαι ο χαρακτήρας του Είναι, αυτή είναι η υπέρτατη βούληση για Δύναμη». Ο Χάιντεγγερ θεωρεί τη σταδιακή μετάβαση από τον Πλατωνισμό, στον ανεστραμμένο πλατωνισμό του Νίτσε, ως βαθμιαία λήθη του Είναι». Η λήθη του Είναι, συμπίπτει, κατά τον Χάιντεγγερ, με τη σύγχυση ανάμεσα στο Είναι και τα όντα. Ο Πλάτωνας, όπως υποστηρίζει, ο Χάιντεγγερ, διατυπώνει συγχρόνως το ερώτημα «τί είναιτο Είναι;» και «ποιό είναι το πιο γενικό χαρακτηριστικό των όντων;». Η παράθεση αυτών των δύο ερωτημάτων και η εξομοίωσή τους, συσκοτίζει την έννοια που ο Χάιντεγγερ ονομάζει «οντολογική διαφορά», τη διαφορά, δηλαδή ανάμεσα στο Είναι και τα όντα και η οποία είναι παράλληλη της διαφοράς ανάμεσα στην αποδοχή «ακρόασης» του Είναι και της επιθυμίας σχηματοποίησης και ελέγχου που προκύπτει από τον αντικειμενικό στοχασμό, τη λογική ανάλυση και την επιστημονική ταξινόμηση.
Η επιθυμία εννοιολόγησης και συμβολοποίησης του Είναι επιτελεί μια ρηξηγενή τομή ανάμεσα στον αυθεντικό οντολογικό στοχασμό για το Είναι και τη θεωρητική εκλογίκευση και εξιδανίκευση του Είναι, η οποία επιχειρεί να διαγνώσει με τεχνικό τρόπο την έννοια του, αλλά και να γνωρίσει την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη που το φανερώνει. Για το Χάιντεγγερ, σ΄όλη την ιστορία της Δυτικής μεταφυσικής, από τον Παρμενίδη και εξής, το «σκέπτεσθαι» είναι στην ουσία το «οράν», το «παρατηρείν». Αυτό όμως που παρατηρείται από τον φιλοσοφικό στοχασμό είναι τα είδωλα του Είναι, όπως αυτά διαμορφώνονται, ιστορικά, από τον παραστασιακή δυνατότητα της νόησης. Μ΄αυτή την έννοια το Είναι παραμένει «άσκεπτο» και δεν έχει αρθρωθεί στη γλώσσ

海德格尔（Heidegger）回溯至前苏格拉底思想家，探寻整全之在场的逻各斯……随着笛卡尔式的主体性转向，哲学思维将一切存在与生成之物都关联于人类主体（客体性），并将其奠基在理性的确信之上。人类自我被转化为真实的存在者，成为“存在”的轴心，并指向对其自身的占有。自笛卡尔（Descartes）、莱布尼茨（Leibniz）、康德（Kant）、黑格尔（Hegel）以降的整个近代哲学，都在主体性中探寻存在的根基，却遗忘了“不同于一切存在者的存在”——这正是海德格尔所提出的“存在论差异（ontological difference）”的内涵。在海德格尔看来，即便马克思（Marx）及其关于人的异化的思想，以及尼采（Nietzsche）及其权力意志（Will to Power）的学说，也依然隶属于形而上学传统——而他们本就诞生于这一传统之中。海德格尔指出："形而上学整体，包括其对立面实证主义，都在言说柏拉图（Plato）的语言。"这是因为，无论以何种方式，所有人都执着于实在与现象之间、或理性与非理性之间的区分。即便是经验主义与实证主义，也将这些对立视作既定事实，就此而言，它们不过是形而上学思维的颠倒形态。马克思以物质作为其思维的起点，而尼采则颠倒了柏拉图式的“存在（Being）”与“生成（Becoming）”之间的对立，将生成作为本源，将其呈现为不断流转的权力意志之流。海德格尔援引尼采的这句话来佐证其批判："将存在的特质烙印在生成之中，这便是对权力的极致欲求。"海德格尔将从柏拉图主义到尼采的颠倒柏拉图主义的渐进过程，视作存在的逐步遗忘。在海德格尔看来，存在的遗忘恰恰等同于存在与存在者之间的混淆。海德格尔指出，柏拉图同时提出了两个问题：“存在是什么？”与“存在者最普遍的特质是什么？”将这两个问题并置且等同视之，遮蔽了“存在论差异（ontological difference）”——亦即存在与存在者之间的差异，而这一差异，对应着对存在的“倾听”之接纳，与由客体性思维、逻辑分析及科学分类所催生的对存在的图式化与掌控之欲求之间的差异。
对存在进行概念化与符号化的欲求，在本真的存在论思维与对存在的理论化提炼与完善之间造成了一道断裂的切口——后者试图以技术化的方式阐明存在的内涵，同时也试图认知那彰显存在的人类此在（Dasein）本身。在海德格尔看来，自巴门尼德（Parmenides）以降的整个西方形而上学史中，“思维”本质上便是“观看”与“审视”。然而哲学思维所审视的，不过是存在的诸种表象——这些表象在历史中由表象性的认知能力所塑造。就此而言，存在始终是“未被思及的”，且未能被纳入语言之中。