แนวทางการสร้างความเชื่อมโยงและเพิ่มโอกาสการเข้าถึงพื้นที่สวนสาธารณะในพื้นที่กรุงเทพมหานครเพื่อสร้างความเป็นเอกภาพของเมือง: กรณีศึกษาแขวงลุมพินี เขตปทุมวัน

เนื่องจากพื้นที่สีเขียวในเมืองนั้นเป็นหนึ่งในดัชนีชี้วัดความอยู่ดีมีสุข (well-being) ของคนเมือง เมืองที่ดีควรมีพื้นที่สีเขียวที่มีคุณภาพ ในปริมาณที่เหมาะสม และสามารถเข้าถึงได้โดยสะดวก สัดส่วนพื้นที่สีเขียวในกรุงเทพมหานครนั้น มีไม่ถึงเกณฑ์ขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization: WHO) ที่ได้ระบุไว้ว่าควรมีขนาดอย่างน้อย 9 ตารางเมตรต่อคน (กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม, 2560) อีกทั้งยังไม่สามารถเข้าถึงและเชื่อมโยงกับพื้นที่ใกล้เคียง ได้ง่ายและสะดวก ทำให้ปริมาณของผู้ที่จะไปใช้งานในพื้นที่นั้น ๆ มีจำกัด งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา องค์ประกอบเชิงกายภาพ ได้แก่ ตำแหน่งที่ตั้ง โครงข่ายการเข้าถึงพื้นที่ และการเชื่อมโยงของสวนสาธารณะในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และองค์ประกอบเชิงสังคม ได้แก่ ลักษณะของกลุ่มประชากรที่เข้าใช้ประโยชน์ในพื้นที่ รูปแบบของกิจกรรม พฤติกรรมการใช้งาน ทัศนคติของผู้ใช้งานพื้นที่สวนสาธารณะด้วยการทำแบบสอบถาม นำไปประกอบกับการสัมภาษณ์ผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับด้านการจัดการหรือผู้รับผิดชอบการพัฒนาโครงการ เพื่อรวบรวมข้อมูลด้านการจัดการพื้นที่ทั้งเชิงนโยบายและเชิงกายภาพ โดยนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เพื่อหาแนวทางการเชื่อมโยงพื้นที่สวนสาธารณะเพื่อสร้างเอกภาพที่จะนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนเมือง

由于城市绿地是衡量城市居民福祉（well-being）的核心指标之一，理想城市应具备高质量、数量适宜且便捷可达的绿地空间。曼谷的绿地比例未达世界卫生组织（World Health Organization: WHO）规定的每人至少9平方米标准（自然资源与环境部，2560年），且其绿地不仅难以便捷获取，亦无法与周边区域有效连接，导致使用人数受限。本研究旨在调查曼谷帕图旺区伦披尼区公共公园的物理构成要素（包括地理位置、可达性网络及区域连接性）与社会构成要素（包括使用者群体特征、活动类型、使用行为及使用者对公共公园的态度，通过问卷调查获取），并结合对公园管理或项目开发负责人的访谈，收集政策及物理层面的公园管理数据。通过分析所得数据，探索公共公园的连接策略，以构建有助于提升城市居民生活质量的愿景。