Klasi̇k Türk Müzi̇ği̇ Ses Eği̇ti̇mi̇ Dersi̇ İçi̇n Temel Beceri̇leri̇ Kazandirmaya Yöneli̇k Bi̇r Eylem Araştirmasi

Yaşayan bir fenomen ve süreç olarak gelenek, Klasik Türk Müziğinin temel referansıdır. Geleneğin hem sürekliliğe hem de değişime açık karakteri, araştırmanın bu tartışmada konumlandığı çakışma noktasını da ifade eder. Diğer bir ifadeyle bu çalışmanın merkezinde yer alan Klasik Türk Müziği Ses eğitiminde icraya hazırlık aşamasında temel becerilerin kazandırılmasına yönelik piyano alıştırmalarının kullanımı, yaklaşık yarım asırlık akademik Klasik Türk Müziği eğitiminin gelenek merkezli tartışmalarının önemli ateşleyicilerinden birisidir. Bu tartışmaların tarafları olan görüşlerin kökenine baktığımızda, günümüzde yükseköğretimde Türk Müziği ses ve saz icracılığına kurumsal anlamda yön veren iki kaynağın öne çıktığı görülmektedir. Bunlardan ilki Türk Müziği alanında ilk yükseköğretim kurumu olan İ.T.Ü. Türk Mûsıkîsi Devlet Konservatuvarı iken, diğeri kuruluş aşamasına ve eğitim ilkelerinin belirlenmesine Ankara’da yaşayan önemli isimlerin öncülük ettiği ve derslerini yürüttüğü Selçuk Üniversitesi bünyesindeki Dilek Sabancı Devlet Konservatuarı’nın Geleneksel Türk Müziği bölümüdür. Her ne kadar bu iki merkezi, yükseköğretim kurumu olarak sunmuş olsak da aslında burada öne çıkan yaklaşık son 50 yıllık zaman dilimi içinde Türk Müziği pratiğine ve teorisine akademik düzlemde yön veren İstanbul ve Ankara’daki yaklaşım farklılıklarıdır. Her iki ilde bulunan yükseköğretim kurumlarının özellikle yaklaşık yirmi yıldan bu yana verdiği mezunlarının akademisyen olarak diğer illerde de görev yapmaya başlamasıyla birlikte bu durum hem söylem hem de bilimsel çalışmalarda yer alan bir tartışma konusu olarak karşımıza çıkmaktadır. Söz konusu tartışmada, Klasik Türk Müziği ses eğitiminde piyano kullanımının uygun olmayacağını düşünen yönelim Ankara yönelimi olarak ele alınmıştır. Diğer yönelim ise ses tekniği uygulamalarında piyanoyu ve Batı Müziği ses eğitimi metotlarının bazılarını da  kullanan İstanbul Teknik Üniversitesi T.M.D.K. merkezli İstanbul yönelimidir. Literatürde Klasik Türk Müziği Ses eğitiminde piyano kullanımının öğrenciler üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu araştıran bir çalışma bulunmamaktadır. Bu araştırmada, Klasik Türk Müziği ses eğitimi dersinde icraya hazırlayıcı temel becerilerin kazandırılmasında piyano alıştırmaları ile hazırlanan ders öğretim tasarımı, nitel araştırma yöntemlerinden biri olan “eylem araştırması modeli” kullanılarak uygulanmış ve değerlendirilmiştir. Uygulanan ders öğretim tasarımının çalışma grubunda yer alan öğrencilere, sesin teknik eğitimi ile ilgili kazanımlar sağladığı ancak alana özgü olarak üslûp ve tavır çalışmaları için ileri bir yönteme ihtiyaç duyulduğu sonuçlarına ulaşılmıştır

传统作为一种活态现象与动态过程，是土耳其古典音乐的核心参照依据。传统兼具持续性与可变性的双重特质，也点明了本研究在此论争中所处的冲突节点。换言之，本研究的核心议题——在土耳其古典音乐声乐教学的演奏准备阶段，使用钢琴练习来传授基础技能——亦是近半个世纪以来，学术语境下土耳其古典音乐教育中围绕传统展开的论争的重要导火索之一。追溯这场论争各方观点的源头，可以发现，当下土耳其音乐高等教育领域，为声乐与萨兹演奏方向提供机构层面专业导向的两大主流来源格外醒目。其中一方为土耳其音乐领域首所高等教育机构——伊斯坦布尔技术大学（İ.T.Ü.）土耳其音乐国家音乐学院（T.M.D.K.）；另一方则是坐落于塞尔丘克大学校园内的迪莱克·萨班哲国家音乐学院传统土耳其音乐系，该系的筹建与教育理念确立，由当时旅居安卡拉的学界先驱主导并亲授课程。尽管二者均以高等教育机构的身份示人，但事实上，近50年来在学术层面对土耳其音乐的实践与理论产生导向性影响的，正是伊斯坦布尔与安卡拉两地的教学理念差异。尤其是近二十年来，两地高等院校的毕业生以学者身份赴其他地区任教，这一现象使得该差异逐渐成为学术话语与科学研究中的论争议题。在这场论争中，认为土耳其古典音乐声乐教学中不应使用钢琴的一派，被归为安卡拉学派。另一派则是以伊斯坦布尔技术大学土耳其音乐国家音乐学院为核心的伊斯坦布尔学派，该学派在声乐技法训练中同时使用钢琴与部分西方音乐声乐教学方法。现有学术文献中，尚无针对土耳其古典音乐声乐教学中钢琴使用对学生产生何种影响的相关研究。本研究采用质性研究方法中的行动研究模型，对以钢琴练习为依托、旨在传授土耳其古典音乐声乐演奏准备阶段基础技能的课程教学设计进行了实施与评估。研究结果表明，所实施的课程教学设计为参与研究的学生在声乐技法训练方面带来了切实收获，但针对该领域专属的风格与表现研习，仍需进一步的进阶教学方法。