Zandwinlocatie Caron, Raamsdonksveer (gemeente Geertruidenberg)

<p>ADC ArcheoProjecten heeft in maart en april 2018 een bureauonderzoek uitgevoerd naar de archeologische waarde van de Zandwinlocatie Caron te Raamsdonksveer, gemeente Geertruidenberg. De aanleiding van het onderzoek is de voorgenomen ontgronding van het gebied. Op basis van het bureauonderzoek was het plangebied vanaf het Laat-Paleolithicum gelegen in het beekdal van de Donge. Het was gedurende het Paleo- en Mesolithicum vermoedelijk ongeschikt voor bewoning. Wel kunnen resten van watergerelateerde activiteiten, zoals viswerktuigen, voorkomen. Dergelijke resten betreffen echter overwegend ‘losse’ vondsten die vrijwel niet met prospectief onderzoek op te sporen zijn. Indien aanwezig zullen deze zich op een diepte van ca. 1,5 m –mv bevinden, in de top van de rivierafzettingen van de Formatie van Kreftenheye of in verspoelde dekzanden (Formatie van Boxtel, Laagpakket van Wierden). Vermoedelijk vanaf het Neolithicum heeft zich een veenpakket gevormd in het plangebied. Het plangebied kwam te liggen in een moerasgebied met ongunstige bewoningsomstandigheden. Vandaar dat geen archeologische resten verwacht worden uit de periode Neolithicum – Late Middeleeuwen. Vanaf de 13e eeuw is begonnen met de grootschalige ontginning van het veengebied. Het is onduidelijk of het plangebied zelf in die periode reeds ontgonnen of bebouwd was. In 1421 vond de Sint Elizabethsvloed plaats. Hierbij ontstond een waddengebied en werden grote delen van het veen weggeslagen. Aangenomen wordt dat eventuele resten in de top van het veen tijdens deze overstromingen grotendeels verloren zijn gegaan. Vandaar dat geen resten meer verwacht worden van de eerste ontginningen. Na de Sint Elizabethsvloed heeft het plangebied vermoedelijk tot het eind van de 16e eeuw in een binnenzee gelegen. Hierna lag het plangebied in een moerassige zone op de zuidelijke oever van de Donge. Het is niet geheel duidelijk wanneer het gebied opnieuw ontgonnen is. Op basis van oude kaarten lijkt het plangebied halverwege de 18e eeuw nog in een moerasgebied te liggen. In het begin van de 19e eeuw was het in gebruik als hooiland en in de periode hierna is het plangebied overwegend als weiland gebruikt. Op basis hiervan worden eveneens geen archeologische resten uit de periode van na de Sint Elizabethsvloed verwacht.</p>