มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางน้ำที่ปนเปื้อนไมโครพลาสติกจากเครื่องซักผ้า

จากปัญหามลพิษที่หลากหลายอันเนื่องมาจากการดำเนินชีวิตประจำวันของมนุษย์ซึ่งในกรณีมลพิษทางน้ำที่ปนเปื้อนไมโครพลาสติกจากเครื่องซักผ้านั้น ก็ถือเป็นปัญหาที่ประชาคมโลกได้เริ่มให้ความสำคัญด้วยหลักการระวังไว้ก่อน (Precautionary Principle) ที่แม้จะยังขาดข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่แน่นอนเกี่ยวกับปัญหามลพิษต่างๆ และในกรณีมลพิษไมโครพลาสติกนั้นก็ยังอยู่ในระหว่างการศึกษาผลกระทบที่จะเกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ตาม รัฐไม่สามารถใช้ข้อบกพร่องดังกล่าวเป็นเหตุผลในการหลีกเลี่ยงการใช้บังคับมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมเพื่อป้องกันสิ่งแวดล้อมจากมลพิษได้ และเนื่องด้วยหลักการป้องกัน (Prevention Principle) ที่รัฐควรจะต้องหามาตรการที่เหมาะสมโดยการใช้เทคโนโลยีที่จำเป็นเพื่อป้องกันความเสียหายที่คาดหมายได้ว่าจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม จึงนำไปสู่การแก้ไขปัญหามลพิษทางน้ำที่ปนเปื้อนไมโครพลาสติกจากการระบายน้ำทิ้งจากเครื่องซักผ้า โดยในการนี้ประเทศฝรั่งเศสใช้มีการใช้บังคับกฎหมายเพื่อแก้ไขปัญหามลพิษนี้เป็นประเทศแรกของโลก รวมถึงประเทศอังกฤษที่ได้มีการเสนอร่างพระราชบัญญัติที่เกี่ยวข้องในการแก้ไขปัญหานี้ด้วยเช่นกัน สำหรับประเทศไทยนั้นเห็นว่าแม้จะมีการใช้บังคับซึ่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ.2535 ในการกำหนดมาตรการทางกฎหมายเพื่อควบคุมแหล่งกำเนิดมลพิษที่แน่นอนแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งระบบบำบัดน้ำเสีย แต่ด้วยข้อจำกัดด้านเทคโนโลยีและเงินทุนที่ยังสร้างภาระให้แก่ผู้เป็นเจ้าของระบบบำบัดน้ำเสียในการกำจัดมลพิษไมโครพลาสติก จึงทำให้ระบบบำบัดน้ำเสียไม่สามารถกำจัดมลพิษไมโครพลาสติกได้ รวมถึงการใช้บังตับของพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.2535 ที่มีบทบาทในการกำหนดกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ แต่ก็ยังมิใช่บทบัญญัติที่สามารถใช้จัดการกับปัญหามลพิษไมโครพลาสติกได้อย่างเพียงพอและมีประสิทธิภาพอย่างไรก็ตาม การระบายน้ำทิ้งจากเครื่องซักผ้าก็ถือเป็นแหล่งกำเนิดมลพิษอีกแหล่งหนึ่ง ที่รัฐสามารถใช้มาตรการทางกฎหมายเพื่อควบคุมการระบายน้ำทิ้งจากเครื่องซักผ้าได้และถือว่าเป็นแหล่งกำเนิดมลพิษที่รัฐควรกำหนดมาตรการทางกฎหมายเพื่อควบคุมมลพิษเป็นอย่างยิ่ง เมื่อพิจารณาแล้วว่าบทบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมไม่สามารถใช้แก้ไขปัญหามลพิษนี้ได้ จึงนำไปสู่การใช้บทบัญญัติอื่นที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมโดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้จะมุ่งศึกษาถึงการใช้มาตรการทางกฎหมายพระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ.2511 ในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเครื่องซักผ้าเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมจากมลพิษไมโครพลาสติก รวมถึงมาตรการปลายทางที่มุ่งใช้บังคับแก่ผู้บริโภคไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ ภารเอกชน และภาคประชาชน ตามหลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย (Polluter Pay Principle)ในการเข้ามามีบทบาทส่งเสริมการจัดซื้อจัดจ้างที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเพื่อให้สามารถจัดมลพิษไมโครพลาสติกได้อย่างมีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับหลักการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals)