Javanen in Diaspora, interview met Poniyem

Naam: PoniyemGeboorteplaats: KofidjompoGeboortedatum: 1925Woonplaatsen: Suriname 1925 - 1954; Indonesia 1954 -Ik heet Poniyem en ben geboren in Suriname. Ik ben geboren op Kopidjompo [Lelydorp], maar na mijn huwelijk woonde ik op Alliance.Ik was enig kind van mijn ouders. Mijn eigen moeder was overleden en mijn vader hertrouwde met een vrouw die al een kind had. Wij waren toen dus met zijn tweeën.Mijn man en ik zijn met mijn ouders meegegaan naar Indonesië. Zij wilden terug. Van mijn eigen familie vertrok mijn vader, mijn moeder, ikzelf en mijn twee kinderen. Ik heb in totaal zes kinderen, maar toen ik vertrok had ik er pas twee. Mijn moeder is uiteindelijk in Nederland overleden en mijn vader, Samid, is hier in Tongar overleden tijdens de PRRI.
In Suriname ben ik niet naar school gegaan. Mijn man ook niet. De school was te ver. Alliance was echt een afgelegen plek. De voornaamste bezigheid daar was landbouw. 
Op Alliance woonden voornamelijk Javanen. Er was 'wayang', 'ludruk'. Er waren groepen die dat deden. Ik deed er niet aan mee, maar mijn man wel. Aan 'slametan' en 'kenduri' deed men bij een feest, een verjaardag of een huwelijk. 
Hier is er geen 'tayub', in Suriname wel. Ik ging er wel eens naar toe, maar danste niet mee. Hier werd vroeger ook 'wayang' gespeeld, gewoonlijk bij 'bersih desa'. Dat vond plaats in de 'balai desa'. Heel Tongar kwam kijken. De 'dalang' was iemand uit Suriname. In Suriname deden wij dat ook tijdens een 'bersih desa', 'wayang', dan werd er 'bubur abang-putih' gemaakt.Ik kook nog steeds Surinaame gerechten, 'bravoe', 'bitawiri', 'tayawiri'. Ik plant ze zelf. Ik heb de planten meegenomen uit Suriname. Ik nam ook cacao en koffiepitten mee.
Mijn kinderen zijn hier in Tongar naar school gegaan, tot aan de SMP. Er was geen SMA. Drie van mijn kinderen wonen in Tongar en drie zijn ergens anders werk gaan zoeken, in Pekanbaru en in Jakarta. Wat voor werk weet ik niet. Ik vraag dat nooit. Ze komen weleens thuis, met 'lebaran'.Wij zijn steeds in Tongar gebleven, omdat wij geen geld hadden om naar andere plaatsen te gaan. Ik ben daarom ook niet naar Java gegaan om familie op te zoeken. Voor mij is Tongar het beste, beter dan Suriname. Naar Suriname kunnen wij toch niet meer terug. Mijn man ging wel naar andere plaatsen om te werken, maar keerde steeds terug naar Tongar.
Mijn man heeft ook geholpen om het bos hier open te maken. De verdeling van grond is niet gegaan zoals beloofd. Wij hebben grond gehad om een huis op te bouwen, maar voor de rest niets. Wij zouden 5 hectare grond krijgen, volgens Pak Hardjo. Hij zei dat wij moesten wachten tot de eerstvolgende verdeling. Nu is hij al overleden. Ik heb zelf land gekocht. In de grond die de allereerste keer is verdeeld om huis en tuin te maken, heb ik palmolie geplant. 
Nadat wij een stuk bos van 1 hectare hadden geopend, konden wij planten. Wij plantten rijst op 'ladang'. Het duurde vijf maanden voordat wij konden oogsten. De oogst was genoeg om van te eten, maar niet om te verkopen. Daarnaast moest mijn man als arbeider werken. Hij bouwde bruggen. Dat deed hij ook al in Suriname. Hij ging ook naar andere plaatsen om werk te zoeken, naar Pekanbaru. Ik bleef met de kinderen achter. Hij kwam later wel weer hier terug en deed aan landbouw.
In het begin kon ik geen Indonesisch spreken. Ik leerde het samen met vrienden en kon het wel een beetje spreken. De vrouwen kwamen toen nog vaak bij elkaar als groep van landbouwers ['kelompok tani'], om de beurt aan huis. Wij legden geld bij elkaar om dingen die wij nodig hadden te kunnen kopen.

姓名：波尼耶姆（Poniyem）
出生地：科菲琼波（Kofidjompo，又名莱利多普Lelydorp）
出生日期：1925年
居住经历：1925年至1954年旅居苏里南；1954年起定居印尼

我名叫波尼耶姆，出生于苏里南。我的出生地为科菲琼波，婚后定居于阿利安斯（Alliance）。
我是父母的独生女。我的生母早已过世，父亲再婚，继母原本带有一个孩子，此后我们便组成了三人家庭。
我与丈夫随父母一同迁居印尼——他们想要返乡。当初离开苏里南的家人包括我的生父、继母、我本人以及两名子女。我共育有六名子女，但当初迁居时仅育有两名。我的生母最终在荷兰过世，我的父亲萨米德（Samid）则在通加尔（Tongar）于印尼共和革命政府（PRRI）动乱期间离世。
在苏里南时，我和丈夫都未曾上过学——学校距离实在太过遥远。阿利安斯地处偏远，当地主要产业为农业。
阿利安斯的居民以爪哇人为主，当地有哇扬戏（wayang）与卢德鲁克戏（ludruk）的表演团体。我并未参与这类活动，但丈夫曾参与其中。每逢节庆、生日或婚礼，当地人都会举办斯拉梅坦宴（slametan）与肯杜里宴（kenduri）。
通加尔当地原本没有泰尤布舞（tayub），但苏里南有。我曾前往观赏，但并未参与舞蹈。过去通加尔也会举办哇扬戏表演，通常是在村庄清洁仪式（bersih desa）期间，场地设于村公所（balai desa），届时整个通加尔的居民都会前来观看。皮影师（dalang）是来自苏里南的人。在苏里南时，我们也会在村庄清洁仪式上表演哇扬戏，届时会制作红白粥（bubur abang-putih）。
我至今仍会烹制苏里南料理：布拉沃料理（bravoe）、比塔维里（bitawiri）与塔亚维里（tayawiri），这些食材都是我亲手种植的——我从苏里南带来了种苗，还顺带携带了可可与咖啡籽。
我的子女都在通加尔就读，直至初中（SMP）毕业——当地没有高中（SMA）。三名子女仍定居于通加尔，另外三名则前往北干巴鲁（Pekanbaru）与雅加达（Jakarta）务工，具体从事何种工作我并不清楚，也从未过问。他们偶尔会在开斋节（lebaran）期间回家探亲。
我们一直留在通加尔，只因没有余钱迁居别处，因此我也未曾前往爪哇寻访亲友。在我看来，通加尔是最好的地方，比苏里南还要好。我们终究无法再回到苏里南了。丈夫曾前往其他地区务工，但始终会返回通加尔。
丈夫也曾协助开垦当地的林地。土地分配并未按照承诺落实：我们仅获得了建造住宅的土地，其余一无所获。根据哈尔乔先生（Pak Hardjo）的说法，我们本应获得5公顷土地，他让我们等待下一次分配，但如今他已经过世。我后来自行购置了土地，在最初分配用于建造住宅与菜园的地块上，我种植了油棕。
我们开垦了1公顷的林地后，便开始耕种。我们在刀耕火种农田（ladang）上种植水稻，耗时五个月方可收获。收获的粮食仅够自给自足，无法用于售卖。除此之外，丈夫还需以雇工身份务工：他曾修建桥梁，这也是他在苏里南时就从事过的工作。他也曾前往北干巴鲁（Pekanbaru）等地寻找工作，留下我与孩子们留守。后来他返回通加尔，重操农业旧业。
起初我不会说印尼语，便和朋友们一起学习，渐渐能够说一些日常用语。当时，女性农民们会组成农民小组（kelompok tani），轮流在各家聚会，大家凑钱购置所需的生活用品。