Skuteczność wybranych metod ochrony przed osutką wiosenną sosny w nalotach sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris L.) na terenie Nadleśnictwa Skwierzyna

Wiosenna osutka
sosny jest chorobą aparatu asymilacyjnego sosny zwyczajnej. Choroba stwarza
największe zagrożenia dla roślin w pierwszych latach ich życia, zwłaszcza w
odnowieniach naturalnych. Osłabione rośliny stają się celem ataku innych
szkodników i chorób, a powtarzające się co roku infekcje ze strony tych patogenów,
mogą doprowadzić do śmierci roślin, a w konsekwencji do przepadania upraw.
Biorąc pod uwagę znaczenie sosny zwyczajnej w polskich lasach uzasadnione jest
przeprowadzanie badań, których wyniki pozwolą na wskazanie skutecznych metod
ograniczania organizmów antagonistycznych w stosunku do sosny. Uwzględniając
rosnące zainteresowanie wykorzystaniem odnowienia naturalnego sosny zwyczajnej
ważne jest podjęcie badań skupiających się na metodach ochrony nalotów przed
osutką wiosenną sosny.

Celem podjętych badań była ocena skuteczności wybranych metod ochrony
nalotów sosny zwyczajnej przed wiosenną osutką sosny. Mają one pomóc w
wypracowaniu założeń i metod ochronnych, które w sposób racjonalny ograniczą występowanie
tej choroby i zminimalizują szkody w przypadku prowadzenia naturalnych odnowień
sosny. Doświadczenie przeprowadzono na powierzchniach badawczych założonych w nalotach
sosnowych w 2017 roku w Nadleśnictwie Skwierzyna.

W pracy zastosowane zostały cztery metody ochrony nalotów sosnowych:
brona talerzowa w międzyrzędach (B), ręczne przerywanie w rzędach (R), brona
talerzowa w międzyrzędach i ręczne przerywanie w rzędach(B+R) i oprysk
fungicydem(O), których skuteczność została określona na podstawie nasilenia
porażenia nalotów przez Lophodermium spp.
oraz przeżywalność nalotów i cech biometrycznych sosen (wysokość części
nadziemnej i średnica szyi korzeniowej) w trzech terminach (jesienią w roku
założenia doświadczenia (I), rok od (II) i dwa lata odzałożenia doświadczenia
(III)) . Dodatkowo określono bioróżnorodność zbiorowisk grzybów zasiedlających
igły sosen w każdym wariancie doświadczenia oraz uwzględniono zmiany w nich
zachodzące, w kolejnych latach trwania eksperymentu.

W wyniku przeprowadzonych badań wykazano, że zastosowanie zabiegów B oraz
B+R skutkowało wyższą przeżywalnością oraz wyższymi parametrami biometrycznymi
nalotów sosnowych. Przeprowadzona detekcja zbiorowisk
grzybów zasiedlających igły sosen przed wykonaniem zabiegów ochronnych oraz w rok
i dwa lata od wykonania zabiegu analizy wykazała obecność gatunków związanych z
osutką: Lophodermium conigenum, L. seditiosum i L. pinastri. Najliczniej z nich występował ostatni z wymienionych
gatunków. W terminie II wskazuje na profilaktycze właściwości metody B zabezpieczania
nalotów sosnowych przed grzybami z rodzaju Lophodermium.
Terminie III grzybów związanych z osutką uzyskano w przypadku wariantu R
prowadzenia ochrony nalotów sosnowych.
[xyz1]

[xyz1]Sprawdzić
terminy