De Broodbrug en de Gulden Arent

<p>Op dinsdag 29 oktober werd afdeling Erfgoed gemeente Utrecht ingelicht over het aantreffen van archeologische resten tijdens herstelwerkzaamheden aan kelders op de Stadhuisbrug. Archeologen M. Duurland, A. Bakker en G.B. Beeuwkes bezochten de bouwplaats en constateerden dat hier inderdaad archeologische resten in het zicht waren gekomen die onderzocht en gedocumenteerd moesten worden. De aangetroffen archeologische resten betroffen een aantal kelders en muren en de aanzet van de middeleeuwse Broodbrug. Na het bezoek werd besloten onmiddellijk over te gaan tot een archeologische waarneming, bestaande uit het verder vrijleggen, schoonmaken, onderzoeken en documenteren van de archeologische resten. Deze werkzaamheden werden uitgevoerd door M. Duurland en G.B. Beeuwkes en duurden anderhalve dag. Bij de interpretatie van de bouwhistorische elementen is de hulp van bouwhistoricus F. Kipp ingeschakeld. De dertiende-eeuwse Broodbrug is de oudste brug van Utrecht en vormt, samen met de dertiende-eeuwse Huidenbrug en twee bruggen uit de veertiende en zestiende eeuw de huidige Stadhuisbrug. De Stadhuisbrug heette vroeger De Plaats en is het toneel geweest van vele historische gebeurtenissen. De aan het licht gekomen fundering van de Broodbrug bestond uit drie elementen. De beide aanzetten van de brugleuningen en de aanzet van het loopoppervlak. Tijdens eerdere herstelwerkzaamheden in 2002 is de Broodbrug al vrijwel geheel onderzocht, maar deze aanzetten zijn toen niet in beeld geweest. De fundering van de Broodbrug bestond uit dertiende-eeuwse kloostermoppen. Aan deze stenen viel af te lezen dat ze allen tot dezelfde dertiende-eeuwse bouwcampagne gehoord hebben. Het grootste (zichtbare) deel van de Broodbrug was gemaakt van Doornikse kalksteen, maar hiervan zijn tijdens deze opgraving slechts contouren waargenomen. Tevens zijn twee zijmuren van kelders aangetroffen. Deze kelders behoorden tot de veertiende-eeuwse grachtenpanden Klein Lichtenberg en De Gulden Arent. Het grootste dilemma was de datering van deze kelders, die volgens eerdere onderzoeken in de veertiende eeuw moest liggen, terwijl de nu vrijgekomen muren vijftiende-eeuws leken. Een verklaring hiervoor is een grote vijftiende-eeuwse bouwcampagne op het terrein van De Gulden Arent. Hierbij werd het huis verbreed en een ander huis door middel van een kelderdoorbraak aan het pand toegevoegd. Daarnaast werd een tongewelf in de kelder aangelegd. Waarschijnlijk werd toen ook minimaal één van de keldermuren vernieuwd.</p>