รูปแบบการปรับตัวของละครชาตรีสู่การกลายเป็นเมืองพร้อมรับมือ (Urban Resilience) ในมิติวัฒนธรรม: กรณีศึกษา บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) ชุมชนนางเลิ้ง

การศึกษาเรื่อง รูปแบบปรับตัวของละครชาตรีสู่การกลายเป็นเมืองพร้อมรับมือ (Urban Resilience) ในมิติวัฒนธรรม กรณีศึกษา บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) ชุมชนนางเลิ้ง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการปรับตัวของละครชาตรี กรณีศึกษา บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) ชุมชนนางเลิ้ง และเพื่อศึกษารูปแบบการปรับตัวของละครชาตรีที่ส่งผลต่อการกลายเป็นเมืองพร้อมรับมือในมิติวัฒนธรรม กรณีศึกษา บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) ชุมชนนางเลิ้ง โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก และการสังเกตทั้งแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมจากผู้นำชุมชนนางเลิ้ง ผู้นำกลุ่มคณะละชาตรี ผู้ก่อตั้งกลุ่มอีเลิ้ง สมาชิกคณะละครชาตรี และคนในชุมชนนางเลิ้ง รวมจำนวนทั้งสิ้น 8 คน ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบละครชาตรี บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) มีรูปแบบการปรับตัวที่ผันตามบริบทและปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น โดยมีการปรับตัวตามองค์ประกอบต่าง ๆ และมีการปรับรูปแบบการแสดงสู่การเผยแพร่ผ่านช่องทางสื่อสังคมสมัยใหม่ เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์และสร้างการรู้จักและการตระหนักรู้เกี่ยวกับการแสดงละครชาตรี และมีการปรับรูปแบบการแสดงจากเพื่อความบันเทิง สู่เส้นทางในเชิงพาณิชย์ที่เป็นทั้งอาชีพและแหล่งสร้างรายได้ให้แก่คณะละครชาตรีและชุมชน อีกทั้งยังมีการผันตัวสู่การเป็นศูนย์การเรียนรู้เชิงวัฒนธรรมของชุมชนอีกด้วยนอกจากนี้ ยังพบว่ารูปแบบการปรับตัวละครชาตรี บ้านศิลปะ (บ้านนางเลิ้ง) ผู้นำกลุ่ม สมาชิกกลุ่ม และกลุ่มมีศักยภาพและความเข้มแข็ง อีกทั้งการได้รับการสนับสนุนจากภาคส่วนอื่น ๆ ที่ส่งผลต่อศักยภาพของกลุ่ม หรือเรียกได้ว่าเป็นกลไกทุนทางสังคมของกลุ่มอันส่งผลให้กลุ่มมีการปรับตัวได้อย่างยืดหยุ่นและรวดเร็ว สามารถเผชิญหน้าและก้าวข้ามผ่านปรากฏการณ์และสถานการณ์ที่ผันผวนได้อย่างรอบคอบ ซึ่งเป็นลักษณะของการเป็นเมืองพร้อมรับมือ