ผลของโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับชี่กงแบบประยุกต์ต่อความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายและผลลัพธ์ทางสุขภาพของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว

การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์ ต่อความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายและผลลัพธ์ทางสุขภาพของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นภาวะหัวใจล้มเหลวห้องซ้าย ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์คัดเข้า เป็นกลุ่มควบคุม 32 รายและกลุ่มทดลอง 32 ราย กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามแนวทางปกติ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์ โปรแกรมการฝึกใช้เวลา 10 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนในการประยุกต์ใช้ชี่กงร่วมกับการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจ แบบประเมินความพร้อมผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวก่อนเริ่มทำกิจกรรมฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจ แบบวัดการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการออกกำลังกายของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว แบบสำรวจสุขภาพ Short-Form-36 (SF-36) แบบประเมินอาการหายใจลำบาก แบบประเมินความเหนื่อยล้า แบบประเมินคุณภาพการนอนหลับ แบบประเมินความวิตกกังวลเผชิญ แบบประเมินความวิตกกังวลแฝง แบบบันทึกการเดินบนพื้นราบ 6 นาที (6MWT) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติที สถิติไคสแควร์ สถิติฟิชเชอร์ เอ็กแซคท์ และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ ผลการศึกษาพบว่า1. ก่อนเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์มีค่าคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกาย คะแนนคุณภาพการนอนหลับ ไม่แตกต่างกัน (p>0.05) เมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังการทดลอง พบว่ากลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกาย สูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) และเมื่อเปรียบเทียบแบบวัดซ้ำพบว่ากลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยคุณภาพการนอนหลับสูงกว่ากลุ่มควบคุมใน 4, 6, 8 สัปดาห์ และระยะติดตามหลังการทดลอง 10 สัปดาห์ (หลังผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F= 51.367,p<0.001) 2. ภายหลังกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์มีค่าคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายใน 10 สัปดาห์ (หลังผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล) สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) และมีค่าคะแนนเฉลี่ยคุณภาพการนอนหลับใน 4, 6, 8 สัปดาห์ และระยะติดตามหลังการทดลอง 10 สัปดาห์ (หลังผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล) สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001)3. ก่อนเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์มีค่าคะแนนเฉลี่ยภาวะหายใจลำบาก ความเหนื่อยล้า ความวิตกกังวล(แฝง) ความวิตกกังวล(เผชิญ) ไม่แตกต่างกัน (p>0.05) เมื่อเปรียบเทียบแบบวัดซ้ำพบว่ากลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยภาวะหายใจลำบาก ความเหนื่อยล้า ความวิตกกังวล ต่ำกว่ากลุ่มควบคุมใน 4, 6, 8 สัปดาห์ และระยะติดตามหลังการทดลอง 10 สัปดาห์ (หลังผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F = 500.77, 1096.508, 24.931, 198.269, p<0.001) 4. ภายหลังกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมสมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์มีค่าคะแนนเฉลี่ย ภาวะหายใจลำบาก ความเหนื่อยล้า ความวิตกกังวล ใน 4, 6, 8 สัปดาห์ และระยะติดตามหลังการทดลอง 10 สัปดาห์ (หลังผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล) ต่ำกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001)ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฟื้นฟูสมรรถภาพหัวใจร่วมกับการฝึกชี่กงแบบประยุกต์สามารถเพิ่มความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกาย และทำให้ ภาวะหายใจลำบาก ความเหนื่อยล้า ความวิตกกังวลลดลง คุณภาพการนอนหลับดีขึ้น ในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลว