ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการเดินต่อการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดิน ความเหนื่อยล้า และความสามารถทางกายภาพในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะเฉียบพลัน

การศึกษาในครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองที่มีการทดสอบแบบวัดซ้ำ ก่อนและหลังการทดลองและมีกลุ่มควบคุม มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการส่งเสริมการเดินต่อการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดิน ความเหนื่อยล้า และความสามารถทางกายภาพในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะเฉียบพลัน โปรแกรมการส่งเสริมการเดินพัฒนาขึ้นตามแนวคิดการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของแบนดูรา กับแนวคิดกระบวนการยืดหยุ่นของสมอง กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะเฉียบพลัน ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ในจังหวัดปทุมธานี ระหว่าง มีนาคม – กรกฎาคม พ.ศ. 2565 จำนวน 60 ราย ซึ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุม และกลุ่มทดลองโดยการสุ่มตามสัปดาห์ที่เข้ารับการรักษากลุ่มละ 30 ราย โดยกลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองจะได้รับการดูแลตามปกติร่วมกับโปรแกรมการส่งเสริมการเดิน โดยจะมีการติดตามผลลัพธ์ก่อนการทดลองเพื่อเป็นข้อมูลเบื้องต้น และหลังการทดลองสัปดาห์ที่ 3 และสัปดาห์ที่ 7 เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลทั่วไปและข้อมูลการเจ็บป่วยและการรักษา แบบประเมินการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดิน แบบประเมินความเหนื่อยล้า และแบบทดสอบด้วยการเดิน 6 นาที วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การทดสอบแบบที และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำผลการวิจัย พบว่า กลุ่มทดลองมีการเพิ่มขึ้นของค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดินและค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันและคะแนนการทดสอบการเดิน 6 นาที และการลดลงของค่าเฉลี่ยคะแนนความเหนื่อยล้า มากกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) และกลุ่มทดลองมีการเพิ่มขึ้นของค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดินและค่าเฉลี่ยคะแนนการทดสอบการเดิน 6 นาที และการลดลงของค่าเฉลี่ยคะแนนความเหนื่อยล้ามากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) และกลุ่มทดลองมีการเพิ่มขึ้นของค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>.05) ผลการศึกษาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมการส่งเสริมการเดินสามารถเพิ่มการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการเดิน ลดความเหนื่อยล้า และเพิ่มความสามารถทางกายภาพในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะเฉียบพลัน บุคลากรทางการแพทย์สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อลดความเหนื่อยล้า ทำให้การฟื้นฟูสภาพหลังการเจ็บป่วยมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นและเพิ่มความสามารถทางกายภาพในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะเฉียบพลันได้