การลดของเสียประเภทรอยร้าวที่สันผนังรั้วคอนกรีต โดยใช้เทคนิค ซิกซ์ ซิกม่า

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการปรับปรุงกระบวนการผลิตแผ่นผนังรั้วคอนกรีตเพื่อลดสัดส่วนของเสียประเภทรอยร้าวที่สันผนังรั้วคอนกรีต โดยประยุกต์ใช้เทคนิค ซิกซ์ ซิกม่า ตามขั้นตอน DMAIC อย่างเป็นระบบ เริ่มจากระยะ Define พบว่าสัดส่วนของเสียเฉลี่ยอยู่ที่ 11.3% โดยรอยร้าวที่สันผนังรั้วคอนกรีตพบของเสียมากที่สุดคิดเป็น 77.4% ของของเสียทั้งหมด ระยะ Measure ได้วิเคราะห์สาเหตุที่อาจก่อให้เกิดรอยร้าวที่สันผนังรั้วคอนกรีตผ่านการประเมินความแม่นยำของพนักงานตรวจสอบ การวิเคราะห์สาเหตุและผล และการวิเคราะห์อาการขัดข้องและผลกระทบ สรุปปัจจัยเสี่ยงสูงสุดคือปริมาณน้ำ ระยะเวลาเขย่ารอบที่ 2 และปริมาณปูนซีเมนต์ผง ระยะ Analysis ใช้การออกแบบการทดลองแฟกทอเรียลเต็มรูป 2³ เพื่อคัดกรองปัจจัยที่มีนัยสำคัญกับตัวแปรตอบสนองทางสถิติ และมีอิทธิพลร่วมระหว่างปริมาณปูนซีเมนต์ผงกับปริมาณน้ำ ระยะ Improve ใช้การออกแบบการทดลอง Box-Behnken Design ศึกษาปัจจัยทั้งสามที่ 3 ระดับ พบว่าค่าที่เหมาะสมที่สุดคือ ปริมาณปูนซีเมนต์ผง 534.14 กิโลกรัม ปริมาณน้ำ 278.28 ลิตร และเวลาเขย่า 5 วินาที ผลการทดสอบในระยะ Control สามารถลดสัดส่วนของเสียเหลือเพียง 0.29% ค่าเฉลี่ย FTP เฉลี่ยใกล้เคียงกับค่าที่ทำนายไว้จากแบบจำลองทางสถิติและอยู่ในช่วงความเชื่อมั่น 95% ที่กำหนดไว้ การติดตามระยะยาวผ่านแผนภูมิควบคุมแสดงค่าเฉลี่ยของสัดส่วนของเสียที่ 0.304% โดยไม่พบความผิดปกติหรือแนวโน้มที่น่ากังวล งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าการประยุกต์ใช้เทคนิค ซิกซ์ ซิกม่า ในการลดของเสียประเภทรอยร้าวที่สันผนังรั้วคอนกรีต ประสบความสำเร็จซึ่งสามารถลดสัดส่วนของเสียจาก 7.00% เหลือเพียง 0.29% คิดเป็นการลดลง 95.86% ซึ่งดีกว่าเป้าหมายที่กำหนดไว้ที่ 3%