ผลของฟิล์มเคลือบผิวกินได้ผสมไคโตซาน/คอนจากกลูโคแมนแนนที่ใช้กับไส้กรอกไก่

ในงานวิจัยนี้ได้นำคอนจาก กลูโคแมนแนน (KGM) และไคโตซาน (CS) มาทำการวิจัยและทดสอบในกระบวนการผลิตฟิล์มที่สามารถกินได้ฟิล์มที่สามารถกินได้นี้เตรียมได้โดยการผสม 1%w/v ของคอนจาก กลูโคแมนแนน (KGM) และ 1%w/v ของไคโตซาน (CS) ที่ละลายในสารละลายกรดอะซิติก โดยไคโตซานที่นำมาจะมีน้ำหนักโมเลกุลที่แตกต่างกัน 3 ช่วง ได้แก่ น้ำหนักโมเลกุลต่ำ (Low Mw) น้ำหนักโมเลกุลปานกลาง (Med Mw) และน้ำหนักโมเลกุลสูง (High Mw) จากนั้นจะเติมกลีเซอรอลเพื่อทำหน้าที่เป็นพลาสติไซเซอร์ลงไป สารละลายคอนจาก กลูโคแมนแนนและไคโตซานผสมกันในอัตราส่วนต่าง ๆ [KGM : CS] ได้แก่ 100 : 0, 0 : 100 และ 80 : 20 โดยในแต่ละอัตราส่วนที่มีส่วนประกอบของไคโตซานได้มีการใช้ไคโตซานที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ (Low Mw), น้ำหนักโมเลกุลปานกลาง (Med Mw) และน้ำหนักโมเลกุลสูง (High Mw) ตามลำดับ อัตราส่วนผสมที่แตกต่างกันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในโครงสร้างและสมบัติต่าง ๆ ของฟิล์ม วิเคราะห์โดยฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดสเปคโตรสโคปี (FTIR), การวิเคราะห์การเลี้ยวเบนรังสีเอกซ์ (XRD), วิเคราะห์ด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราด (SEM), tensile strength (TS) และ elongation at break (%E) พบว่า ฟิล์มกินได้เกิดพีคกว้างที่ 2เซต้า เท่ากับ 19.65° เมื่อมีปริมาณของ KGM เพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ฟิล์มไคโตซานบริสุทธิ์ที่น้ำหนักโมเลกุลสูงแสดงค่าความทนต่อแรงดึงสูงสุด (23.08 MPa) และฟิล์มผสม KGM/CS(Low Mw), (Med Mw) และ (High Mw) มีค่าความทนต่อแรงดึงเท่ากับ 7.18 MPa, 8.32 MPa และ 9.66 MPa ตามลำดับ ฟิล์ม CS(Low Mw), ฟิล์ม CS(Med Mw) และฟิล์ม KGM/CS (Low Mw) แสดงการยับยั้งอะฟลาทอกซินในถั่วลิสงได้มากที่สุด ดังนั้นการประยุกต์ใช้สารเคลือบที่ทดสอบแล้ว สามารถรักษาคุณภาพของถั่วลิสงเนื่องจากการประเมินลักษณะทางกายภาพและเคมี ดังนั้นการเคลือบฟิล์มกินได้ซึ่งมีคอนจาก กลูโคแมนแนนและไคโตซานมีความสามารถในการย่อยสลายได้ทางชีวภาพ เป็นทางเลือกที่มีแนวโน้มในการควบคุมการติดเชื้อที่เกิดจากเชื้อราในถั่วลิสงโดยไม่ส่งผลเสียต่อคุณภาพในการเก็บรักษาและสามารถนำไปใช้ในอุตสาหกรรมอาหารหรือการบริโภคได้ในอนาคต