กฎหมายว่าด้วยความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์กับการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน: ศึกษากรณีพระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562

วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกฎหมายว่าด้วยความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์กับการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน โดยมุ่งเน้นการวิเคราะห์พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562 (Cybersecurity Act B.E. 2562) ของประเทศไทย และผลกระทบที่กฎหมายฉบับนี้มีต่อสิทธิมนุษยชนในบริบทของยุคดิจิทัล การศึกษานี้เริ่มต้นด้วยการทบทวนแนวคิดเกี่ยวกับความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์ (Cybersecurity) และสิทธิมนุษยชนในยุคดิจิทัล รวมถึงแนวทางฐานสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้อง จากนั้นได้ทำการวิเคราะห์ตราสารระหว่างประเทศและกฎหมายต่างประเทศที่เกี่ยวข้อง เพื่อเปรียบเทียบกับกฎหมายไทย ผลการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562 มีมาตรการหลายประการที่อาจกระทบต่อสิทธิมนุษยชน เช่น การเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคล และการจำกัดเสรีภาพในการแสดงออก โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมและการเข้าถึงข้อมูลและระบบสารสนเทศของภาคเอกชนและประชาชนทั่วไป การวิจัยชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการปรับปรุงกฎหมายดังกล่าว เพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ โดยเน้นให้มีความสมดุลระหว่างการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์และการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน ข้อเสนอแนะจากการศึกษาคือการสร้างกลไกการกำกับดูแลที่โปร่งใสและเป็นธรรม การให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับสิทธิและความปลอดภัยทางไซเบอร์ และการสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศในการพัฒนากรอบกฎหมายความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ เพื่อรับมือกับความท้าทายที่เกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ