การบริหารจัดการเมืองสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ (Smart City): กรณีศึกษา เทศบาลนครนครสวรรค์

งานวิจัยชิ้นนี้เป็นงานเป็นการศึกษาเรื่อง การบริหารจัดการเมืองสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะ (smart city) กรณีศึกษา : เทศบาลนครนครสวรรค์ มีวัตถุประสงค์ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาเมืองอัจฉริยะในแต่ละมิติของเทศบาลเมืองนครสวรรค์ 2) เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะของเทศบาลเมืองนครสวรรค์ และ 3) เพื่อศึกษาข้อเสนอแนะของการพัฒนาเมืองอัจฉริยะของเทศบาลนครนครสวรรค์ ผลการศึกษาพบว่า เทศบาลนครนครสวรรค์มีแนวทางในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะอยู่ 4 ด้าน ได้แก่ สิ่งแวดล้อมอัจฉริยะการดำรงชีวิตอัจฉริยะพลเมืองอัจฉริยะและพลังงานอัจฉริยะ โดยจากการศึกษายังพบว่าในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะยังพบปัญหาอยู่ 3 ประการ ได้แก่ ปัญหาทางด้านความรู้ของบุคลากร ซึ่งเป็นด้านขีดจำกัดของความรู้ความสามารถของบุคลากร ปัญหาการกระจุกของความเจริญในเมืองหลวง ที่ความเจริญกระจุกอยู่แต่จังหวัดใหญ่ ๆ เช่น กรุงเทพ มหานครทำให้เกิดข้อจำกัดในการพยายามพัฒนาเมืองในมิติของการขนส่งสาธารณะอัจฉริยะและปัญหาทางด้านปัจเจกบุคคล ซึ่งเกิดจากการปรับตัวของปัจเจกบุคคล ซึ่งเป็นสภาพปัญหาทางด้านปัจเจกในการปรับตัวไปสู่การปรับเปลี่ยนในการใช้เทคโนโลยีเข้ามาทำงาน ทั้งนี้ แนวทางการบริหารจัดการเทศบาลนครนครสวรรค์ให้เป็นเมืองอัจฉริยะมีอยู่ 2 ประการ ได้แก่ แนวทางทางด้านความร่วมมือเนื่องจากความร่วมมือจะทำให้เกิดความสำเร็จที่ยาวนานและยั่งยืนหากเพียงแค่มีนโยบายที่ดีแต่หากขาดความร่วมมือของทุกภาคส่วนไปนั้น ก็อาจส่งผลให้การพัฒนาเกิดปัญหาหรือไม่ประสบความสำเร็จได้ ดังนั้นการมีความร่วมมือที่ดีและเหนียวแน่นจะส่งผลต่อการพัฒนาเมืองอัจฉริยะอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น รวมไปถึงแนวทางทางด้านยุทธศาสตร์ ซึ่งต้องมีการสร้างยุทธศาสตร์ของตนเองอย่างชัดเจน สำหรับข้อเสนอแนะของการศึกษาคือ ควรมีการจัดอบรมให้กับบุคลากรให้เกิดความคุ้นชินกับเทคโนโลยีมากขึ้น ควรมีการประสานความร่วมมือกับสถาบันการศึกษาหรือเอกชน และควรมีการสนับสนุนเรื่องงบประมาณ