การระบุเพศจากกระดูกสันหลังส่วนอกลำดับที่ 12 ในประชากรไทย

หนึ่งในขั้นตอนที่สำคัญของการตรวจพิสูจน์เอกลักษณ์บุคคลของผู้เสียชีวิต คือ การตรวจวิเคราะห์กระดูก โดยการตรวจพิสูจน์ระบุเพศสามารถช่วยจำกัดขอบเขตการค้นหาข้อมูลผู้เสียชีวิตได้ ในงานวิจัยนี้ผู้วิจัยได้ศึกษาการจำแนกเพศด้วยกระดูกสันหลังส่วนอกลำดับที่ 12 ของประชากรไทยภาคกลาง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทราบช่วงค่าเฉลี่ยและสมการการจำแนกเพศจากกลุ่มตัวอย่างกระดูกสันหลังส่วนอกลำดับที่ 12 ของผู้เสียชีวิตในพื้นที่ 4 จังหวัดภาคกลาง ประเทศไทย จำนวน 79 ตัวอย่าง ประกอบด้วย เพศชายจำนวน 43 ตัวอย่าง เพศหญิงจำนวน 26 ตัวอย่าง และตัวอย่างปกปิดข้อมูลที่ใช้ทดสอบสมการจำแนกเพศจำนวน 10 ตัวอย่าง โดยกลุ่มตัวอย่างงานวิจัยอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มตรวจวิเคราะห์กระดูก กองพัฒนาระบบการติดตามคนหายและการพิสูจน์ศพนิรนาม สถาบันนิติวิทยาศาสตร์ กระทรวงยุติธรรม ในการศึกษาผู้วิจัยได้ทำการวัดขนาดของกระดูกในตำแหน่งต่าง ๆ จำนวน 15 พารามิเตอร์ด้วยเวอเนียร์คาลิเปอร์แบบดิจิทัล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Independent t - test ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 พบว่าพารามิเตอร์จำนวน 14พารามิเตอร์มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างค่าเฉลี่ยเพศชายและเพศหญิง และผู้วิจัยได้นำพารามิเตอร์ที่มีความจำเพาะในการจำแนกเพศมาสร้างสมการการจำแนกเพศด้วยการวิเคราะห์ทางสถิติการจำแนกแบบกลุ่ม (Discriminant Function Analysis) แบบ Stepwise โดยได้สมการจำแนกเพศ คือ DFA = -19.578 + 0.376(i) BDsm + 0.254(l) PW + 0.081 TDm เกณฑ์การจำแนกเพศเมื่อแทนค่าการวัดในสมการคือ เพศหญิง < - 0.296 < เพศชาย ความถูกต้องของการจำแนกเพศจากสมการที่ร้อยละ 92.8 และเมื่อนำสมการจำแนกเพศทดสอบด้วยกลุ่มตัวอย่างปกปิดข้อมูลพบความถูกต้องของการจำแนกร้อยละ 90 ดังนั้น สามารถสรุปได้ว่างานวิจัยนี้สามารถนำพารามิเตอร์ที่มีความจำเพาะในการจำแนกเพศและสมการการจำแนกเพศมาใช้ในระบุเพศในประชากรไทยได้ โดยเฉพาะกลุ่มประชากรไทยภาคกลาง ทั้งนี้ ผลการตรวจพิสูจน์กระดูกเพื่อการจำแนกเพศยังจำเป็นต้องตรวจพิสูจน์ประเมินเพศร่วมกันกับกระดูกในส่วนอื่น ๆ หรือกระบวนอื่น ๆ ทางนิติวิทยาศาสตร์เพิ่มเติมเพื่อใช้ยืนยันเพศ