การใช้กฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้าในการไม่รับจดทะเบียน เครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต

พระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 กาหนดเครื่องหมายที่ต้องห้ามมิให้ จดทะเบียนไว้ในมาตรา 8 ความในอนุมาตรา (9) ของบทบัญญัติดังกล่าวกาหนดให้เครื่องหมายการค้าที่ “ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย” เป็นเครื่องหมาย ต้องห้ามมิให้จดทะเบียน ทั้งนี้ นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าและคณะกรรมการเครื่องหมายการค้า ได้อาศัยบทบัญญัติมาตรา 8 (9) ดังกล่าวในการไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเมื่อปรากฏพฤติการณ์ ว่าผู้ขอจดทะเบียนได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตโดยใช้หรือลอกเลียนเครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่น ซึ่งยังมิได้จดทะเบียนไว้ในประเทศไทย การใช้มาตรา 8 (9) เพื่อการดังกล่าวน่าจะไม่ถูกต้องเนื่องจาก การกาหนดเกี่ยวกับเครื่องหมายซึ่งต้องห้ามมิให้จดทะเบียนเป็นการกาหนดลักษณะต้องห้ามจาก การปรากฏรูปลักษณ์ของเครื่องหมาย มิใช่ลักษณะการใช้เครื่องหมายวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาแนวทางการตีความบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยเครื่องหมาย การค้าในส่วนที่เกี่ยวกับการไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต โดยวิเคราะห์ว่าสามารถนาบทบัญญัติมาตรา 8 (9) ซึ่งเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับเครื่องหมายที่ขัดต่อ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย มาปรับใช้เพื่อไม่รับจดทะเบียน เครื่องหมายการค้าที่ผู้ขอจดทะเบียนได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตได้หรือไม่ โดยศึกษาแนวทางการบัญญัติ กฎหมายและการปรับใช้กฎหมายของประเทศไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายของต่างประเทศจากการศึกษาพบว่าปัจจุบันกฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้าของไทยยังไม่มีบทบัญญัติ เฉพาะ ซึ่งให้อานาจปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต จึงมีการนาเอามาตรา 8 (9) มาปรับใช้เพื่อไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ผู้ขอได้ขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต ทั้งนี้ ศาลมีแนวทางการตีความมาตรา 8 (9) ดังกล่าวสองแนวทางในส่วนที่เกี่ยวกับ เครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต แนวทางแรกเห็นว่าสามารถปรับใช้มาตรา 8 (9) กับกรณีการขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยไม่สุจริต ส่วนอีกแนวทางหนึ่งเห็นว่าไม่อาจปรับใช้ มาตรา 8 (9) กับกรณีดังกล่าวได้เนื่องจากบทบัญญัติดังกล่าวเป็นเรื่องเครื่องหมายต้องห้ามในกรณี ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือรัฐประศาสโนบาย ทั้งนี้ ต้องพิเคราะห์ ลักษณะต้องห้ามดังกล่าวจากรูปลักษณะที่ปรากฏในตัวเครื่องหมายการค้าเท่านั้น มิใช่จากพฤติการณ์ การนาเอาเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นมาขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริต การตีความในแนวทางที่ขัดแย้งกัน เช่นนั้นเกิดจากความไม่ชัดเจนของกฎหมายเองดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่าควรแก้ไขพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 เพื่อให้มี บทบัญญัติพิเศษซึ่งกาหนดอย่างชัดแจ้งให้การขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตเป็นเหตุของการไม่รับจดทะเบียน โดยเด็ดขาด ทั้งนี้ อาจเพิ่มเหตุดังกล่าวเป็นอนุมาตรา (4) ของมาตรา 6 ซึ่งเป็นบทบัญญัติที่ใช้ในขั้นตอน การยื่นคาขอจดทะเบียน ส่วนในขั้นตอนการประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนเพื่อให้มีการคัดค้านนั้น ผู้คัดค้านก็สามารถคัดค้านเครื่องหมายการค้าที่มีการขอจดทะเบียนโดยไม่สุจริตโดยอาศัยมาตรา 35 ได้โดยตรง โดยยกเหตุว่า “ตนมีสิทธิดีกว่าผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า” ซึ่งเป็นเหตุที่ความส่วนแรก ของมาตรา 35 ได้บัญญัติไว้โดยตรงแล้วแต่กลับไม่ได้รับการยกขึ้นใช้ในทางปฏิบัติ เหตุดังกล่าวจึงควร ได้รับการยกขึ้นมาใช้โดยตรงแทนที่จะปรับใชม้าตรา8(9)ในกรณีการจดทะเบียนโดยไม่สุจริต