Historische infrastructuur (lijnen) (Omgevingsvisie en -verordening 2023)

De historische infrastructuur in dit lijnenbestand geeft alle transportaderen weer die in het verleden van regionaal belang zijn geweest. Dat zijn wegen, smalsporen en spoorwegen. Overijssel kende tot in de 19e eeuw uitgestrekte woeste gronden. De kerktorens van de nederzettingen vormden daarom vaak de enige oriëntatiepunten en bepaalde, naast de ondergrond, mede de richting van de weg. Ook belangrijke regionale routes volgden deze tracés, in tegenstelling tot de snelwegen die de nederzettingen juist vermijden. Een uitzondering vormden de Hessenwegen. In de winter waren laaggelegen gebieden vaak zo vochtig dat ze onbegaanbaar werden. Hierdoor moest men de hoger gelegen gebieden opzoeken zoals dijken, oeverwallen van beekjes en ruggen in het landschap. Wanneer de natte gebieden zo groot waren dat men ver moest omreizen werden soms verhoogde tracés aangelegd om zo een weg te creëren die ook in de winter begaanbaar bleef. In de zomer waren met name de hooggelegen ruggen zo droog dat de zandpaden mul werden. De paden werden op deze plaatsen regelmatig verlegd om te voorkomen dat karren vast kwamen te zitten. Toch bleven de routes die werden gevolgd in grote lijnen hetzelfde, waardoor ze op kaart konden worden gezet. De historische routes zijn dus sterk verbonden met het landschap en de ontwikkeling van nederzettingen in het verleden. In de 19e eeuw werd vervoer over land geleidelijk gemechaniseerd. Via spoorwegen konden goederen en personen veel sneller en in grotere aantallen worden vervoerd dan via de oude landwegen. De nationale en regionale spoorlijnen zijn voor het overgrote deel nog steeds in gebruik. De stoomtramlijnen zijn in de jaren 1930 en 1940 vrijwel allemaal verdwenen, de tracés van deze lijnen zijn vaak nog deels in het landschap te herkennen. Ze vormen een herinnering aan een belangrijke periode in de Nederlandse geschiedenis.本线路数据集所收录的历史交通基础设施，涵盖了历史上曾具备区域重要性的各类交通干线，包括普通道路、窄轨铁路与标准铁路。上艾瑟尔省（Overijssel）在19世纪之前曾拥有大片广袤的蛮荒之地，因此聚居地的教堂尖塔往往是当时仅有的地标，除地形地貌外，这些尖塔也一同决定了道路的走向。重要的区域老路也遵循这类轨迹走向，这与如今避开聚居地的高速公路截然不同，而黑森公路（Hessenwegen）便是其中的例外。冬季时，低洼地区往往因过于潮湿而无法通行，人们因此不得不绕行至地势较高的区域，例如堤坝、小溪的岸堤以及地貌中的山脊。当低洼湿地面积过大、需要绕行很远的距离时，人们有时会修筑加高的路基，以此打造出即便在冬季也可通行的道路。夏季时，地势较高的山脊尤其干燥，沙质路面会被风化成为松散的沙尘。为避免车辆陷入沙中，这类路段的道路会被定期改道。但人们长期遵循的通行路线大体保持不变，因此这些路线能够被绘制在地图上。由此可见，历史交通路线与当时的地貌及聚居地发展有着紧密的关联。19世纪，陆路运输逐步实现机械化。相较于传统的陆路古道，铁路能够以更快的速度、更大的运量运输货物与人员。如今，绝大多数国家及区域铁路线路仍在投入使用。而蒸汽有轨电车线路则在20世纪30至40年代几乎完全消失，但其路基轨迹往往仍能在地貌中找到部分遗存。这些遗存见证了荷兰历史上一段至关重要的发展时期。