วัสดุและการออกแบบอาคารสำหรับคอนโดมิเนียมที่เลี้ยงแมว

ปัจจุบันโครงสร้างของสังคมไทยมีแนวโน้มเป็นครอบครัวเดี่ยว ที่มีการอาศัยอยู่คนเดียวมากขึ้น นำไปสู่การเสาะหาสัตว์เลี้ยงมาอยู่อาศัยอยู่ร่วมกันภายในพื้นที่พักอาศัย ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบด้านของสุขภาวะความเป็นอยู่ จากการได้รับผลกระทบจากเชื้อโรคที่อยู่ภายในสัตว์ที่ก่อให้เกิดโรคติดต่อสู่มนุษย์ ส่งผลให้การป้องกันเชื้อโรคที่ก่อให้เกิดโรคติดต่อ จึงมีความสำคัญกับมนุษย์และสัตว์ภายในพื้นที่อยู่อาศัยจากงานวิจัยได้เลือกแมวเป็นสัตว์ในการศึกษา เนื่องจากได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีอัตราการสะสมเชื้อโรคในกลุ่มเดอร์มาโตไฟท์ในสัตว์มากที่สุด ส่งผลก่อให้เกิดโรคเชื้อราบนผิวหนังโดยตรงต่อมนุษย์ โดยการเลี้ยงแมวแบบเปิดส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศอย่างมาก โดยสาเหตุเกิดจากการล่าสัตว์ขนาดเล็กในหลายพื้นที่ของประเทศทั่วโลก ส่งผลให้สัตว์ขนาดเล็กในระบบนิเวศมีการลดจำนวนลงจนสูญพันธุ์ ทำให้หลายพื้นที่ทั่วโลกมีการรณรงค์ให้มีการควบคุมการเลี้ยงแมวในระบบปิด เพื่อลดปัญหาของผลกระทบที่เกิดจากแมวต่อระบบนิเวศทางธรรมชาติ และแมวเป็นสัตว์ที่อาศัยในพื้นที่ขนาดเล็กได้ดี จึงเลือกทำการศึกษาอาคารประเภทคอนโดมิเนียมเป็นที่อยู่อาศัยที่มีความหนาแน่นมาก ซึ่งมีแนวโน้มจะเป็นที่อยู่อาศัยหลักในเขตกรุงเทพมหานครวัตถุประสงค์ของงานวิจัย 1) เพื่อศึกษาและเสนอแนวทางป้องกันโรคติดต่อจากสัตว์ภายในพื้นที่พักอาศัยของคอนโดมิเนียมที่อนุญาตให้เลี้ยงแมว 2) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาและออกแบบคอนโดมิเนียมต่อการอาศัยอยู่ร่วมกันของมนุษย์กับแมว 3) เพื่อเสนอแนวทางการเลือกใช้วัสดุภายในพื้นที่คอนโดมิเนียม จากผลการทดลองเปรียบเทียบประสิทธิภาพการป้องกันเชื้อราของวัสดุปูพื้น ประกอบด้วย กระเบื้องเซรามิค กระเบื้องแกรนิตโต้ กระเบื้องยาง และไม้เนื้อแข็ง (ไม้เต็ง) พบว่า กระเบื้องเซรามิคเป็นวัสดุที่มีการสะสมของเชื้อราน้อยที่สุด รองลงมาเป็นกระเบื้องแกรนิตโต้ และไม้เนื้อแข็ง (ไม้เต็ง) เป็นวัสดุที่มีการสะสมของเชื้อรามากที่สุด ซึ่งนำไปสู่การพัฒนาและออกแบบอาคารพักอาศัยประเภทคอนโดมิเนียมที่เลี้ยงแมว โดยจากการศึกษามุ่งเน้นเกี่ยวกับการทดลองและเลือกใช้วัสดุเป็นหลัก และมีส่วนเสริมของการปรับเปลี่ยนตำแหน่งของขนาดของพื้นที่ รวมถึงในส่วนของการจำลองความส่องสว่างของแสงเข้ามาในพื้นที่ พบว่า ความลึกและหน้ากว้างของห้องคอนโดมิเนียมมีผลต่อประสิทธิภาพของการเข้าถึงของแสงสว่างภายในพื้นที่ห้อง โดยขนาดของห้องที่มีค่าความส่องสว่างของแสงที่เหมาะสม คือ ห้อง Studio ขนาด 4.50 x 5.60 เมตร หรือ 25 ตารางเมตร และ ห้อง One bedroom ขนาด 5.80 x 5.50 เมตร หรือ 31 ตารางเมตร และในส่วนที่แสงเข้าถึงยาก คือ ห้องน้ำ ต้องมีการเพิ่มช่องเปิด เพื่อเพิ่มปริมาณในการเข้าถึงของแสงให้มากขึ้น โดยจากการเปรียบเทียบการเลือกใช้วัสดุปูพื้นรูปแบบใหม่กับวัสดุปูพื้นในคอนโดมิเนียมทั่วไป พบว่า การปรับรูปแบบวัสดุปูพื้นในห้อง Studio มีเชื้อราสะสมลดลงจากเดิม 31,118 CFU/m2 หรือ 40.88% และห้อง One bedroom มีเชื้อราสะสมลดลงจากเดิม 49,286 CFU/m2 หรือ 47.04% เมื่อเทียบกับคอนโดมิเนียมทั่วไป ซึ่งขนาดของวัสดุ แบ่งออกตามพื้นที่ ได้แก่ ห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ใช้กระเบื้องแกรนิตโต้ ขนาด 75 x 150 ซม. (หนา 4 มม.) และ 90 x 180 ซม. (หนา 10 มม.) ซึ่งห้องน้ำและระเบียง ใช้กระเบื้องเซรามิค ขนาด 20 x 20 ซม. (หนา 4 มม.) ในภาพรวมหลังจากการปรับรูปแบบของการเลือกใช้วัสดุปูพื้นภายในคอนโดมิเนียมใหม่ ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการลดและป้องกันเชื้อราจากสัตว์ได้ดีกว่าคอนโดมิเนียมเลี้ยงสัตว์ทั่วไปในปัจจุบัน