Keukenhof, Loosterweg Noord 11, Lisse (gemeente Lisse)

<p>ADC ArcheoProjecten heeft in december 2019 een bureauonderzoek uitgevoerd naar de (mogelijke) aanwezigheid van archeologische waarden op de locatie Keukenhof, Loosterweg Noord 11 te Lisse, gemeente Lisse. De aanleiding betreft de sloop van het huidige restaurant en aansluitend vervangende nieuwbouw op grotendeels dezelfde locatie. Hiervoor is een omgevingsvergunning benodigd. Op basis van het bureauonderzoek is een gespecificeerde verwachting opgesteld. Hieruit volgt dat het plangebied op de westflank van de strandwal van Lisse ligt. Dit betref de meest oostelijke en oudste van de serie kustparallelle strandwallen, waarop zich duinen hebben gevormd. Gezien de vormingsgeschiedenis kan het gebied bewoonbaar zijn geweest vanaf het Neolithicum. Uit de directe omgeving van het plangebied zijn geen resten uit het Neolithicum tot en met de Late Middeleeuwen bekend. In de Late Middeleeuwen maakt het plangebied deel uit van een “keukenduin” van kasteel Teylingen. Ca. 750 m ten zuiden van het plangebied is in de 17e eeuw Kasteel Keukenhof gebouwd. Vanaf het midden van de 19e eeuw maakte het plangebied deel uit van de in Engelse stijl aangelegde landschapstuin van dit kasteel. Vanaf 1950 maakte het plangebied deel uit van het bloemenpark de Keukenhof. In 1984 is de huidige bebouwing gerealiseerd. In de 19e eeuw werden de strandwallen op grote schaal afgegraven om de grond geschikt te maken voor bollenteelt. Gezien de relatief geringe maaiveldhoogte (ca. 0,2 m +NAP) en een zanderijvaart in de nabije omgeving wordt geconcludeerd dat het plangebied is afgegraven. Mogelijk is dit gebeurd bij de aanleg van de Engelse landschapstuin in het midden van de 19e eeuw. Door de ligging van het plangebied op de flanken van een afgegraven strandwal wordt de kans op resten uit het Neolithicum tot en met de Late Middeleeuwen gering geacht. Eventuele resten van de Engelse landschapstuin uit de 19e eeuw zullen als gevolg van bodemverstoring bij de aanleg van de huidige bebouwing hooguit fragmentarisch aanwezig zijn. De kans op de aanwezigheid van waardevolle archeologische resten wordt daarom gering geacht. Om deze verwachting te toetsten is in maart 2020 een verkennend booronderzoek uitgevoerd. Dit booronderzoek onderstreept in hoofdlijnen de verwachte bodemopbouw en bijbehorende lage verwachting. In alle boringen is onder de verstoorde bovengrond, met een dikte van 0,45 – 1,0 m sprake van kalkrijk duin- of strandwalzand. Dit matige fijne zand bevat in sommige boringen kleine schelpfragmenten. Alleen in boring 3 is in het duinzand sprake van een dunne veenlaag (tussen 0,65 – 0,70 m –NAP). Een dergelijke veen is gevormd in een periode van verminderde duinvorming. Het duinzand direct onder het veen is hierdoor kansrijker voor archeologische resten. Echter ter hoogte van boring 3 bevat het zand onder het dunne veenpakket schelpfragmenten en lijkt daarom niet lang aan het oppervlak gelegen te hebben. Dit zandpakket vormt daarmee geen kansrijk niveau op archeologische resten.</p>