Mesolithische kampen onder de oever van het Reevediep

<p>Tijdens het<br>inventariserend veldonderzoek zijn verschillende vindplaatsen aangetroffen en gewaardeerd. Een groot<br>deel kon door planaanpassing worden ingepast en daardoor behouden blijven voor de toekomst. Enkele<br>vindplaatsen moesten echter door een opgraving ex situ worden behouden. De grootste en meest<br>omvangrijke vindplaats is vindplaats 9.<br>Vindplaats 9 betreft een areaal waar resten uit de steentijd aanwezig zijn. De vindplaats vormt eigenlijk<br>een onderdeel van een grote verzameling vindplaatsen. Ook vindplaatsen 2, 8, 10 dateren uit de<br>steentijd (Laat-Paleolithicum tot en met Vroeg-Neolithicum) en beslaan een gebied van ruim 100 m<br>lang(oost-west) en 500 m (noord-zuid) breed. Dat beslaat de volledige breedte van de bypass en<br>hoogstwaarschijnlijk zijn ook buiten de grenzen van de bypass archeologische vondsten aanwezig.<br>Al deze vindplaatsen liggen op een zeer markante overgang van twee landschappelijke zones. De<br>landschappelijke context van deze vindplaatsen is dan ook zeer belangrijk. De ondergrond van het<br>plangebied Reevediep bestaat uit een stapeling van eolische, fluviatiele en organogene afzettingen,<br>die zijn afgezet vanaf het eind van het Pleistoceen. Direct ten oosten van de vindplaats ligt een brede<br>zone met pleistocene rivierafzettingen. Voornamelijk zand en grind dat is afgezet door de Rijn die tot<br>circa 40.000 jaar geleden langs de oostkant van de Veluwe stoomde. Nadat de rivier een nieuwe loop<br>had gevonden (min of meer de huidige stroomrichting van de Rijn), functioneerde het rivierdal nog<br>wel als afwatering voor verschillende beken en kleine rivieren. Aan de randen van het rivierdal waren<br>gedurende de laatste ijstijd omvangrijke landduinen ontstaan door opstuivend zand uit de rivierbedding.<br>In het laatste geologische tijdvak het Holoceen, werd het klimaat warmer. In het rivierdal ontstond<br>een moeraslandschap en werd veen gevormd. De landduinen naast het rivierdal veranderde van een<br>open berken- en dennenbos in de loop van de tijd in een gemengd loofbos. Door de aanhoudende<br>zeespiegelstijging (en grondwaterstijging) in het Holoceen, kwam het Oer-IJsseldal ook onderinvloed van<br>de vernatting en grootschalige veengroei. Uiteindelijk vernatte of verdronk ook het dekzandgebied aan<br>de westkant van het dal en was het landschap veranderd in een uitgestrekt veenlandschap.</p>