Schoonrewoerd, Overheicop. Archeologisch onderzoek naar een middeleeuwse woonheuvel en mogelijk vlasakker

<p>Van 20 september tot 6 oktober 2010 heeft BAAC onderzoek-en adviesbureau een archeologisch onderzoek uitgevoerd aan de Overheicop in Schoonrewoerd. In het plangebied zijn woningen gepland die mogelijk deels zullen worden onderkelderd, waarbij archeologische resten verloren dreigen te gaan. Uit het onderzoek blijkt dat de tijdens het vooronderzoek gevonden vindplaats bestaat uit twee vindplaatsen, die van elkaar gescheiden worden door een sloot die recentelijk is gedempt. De meest oostelijke vindplaats betreft een verhoogde huisplaats die nog grotendeels schuilgaat onder de boerderij Overheicop 8-10. Van een terp lijkt geen sprake, hiervoor ontbreekt het voor een terp zo karakteristieke plaggendek. Het betreft de randzone van een opgehoogde boerderijplaats, die op grond van het schaarse vondstmateriaal in het begin van de 14e eeuw is te dateren. Sporen van bebouwing zijn niet aangetroffen, de sporen hebben betrekking op offsite verschijnselen, zoals dierbegravingen, mestkuilen, greppels en enkele solitaire paalkuilen. De tweede vindplaats is gelegen ten westen van bovengenoemde greppel met recente vulling, aan de westzijde is de vindplaats niet begrensd en wordt doorsneden door de provincialeweg N484. Het gaat om een opgehoogd perceel waarvan de oudste sporen in de 12e tot de 14e eeuw zijn te dateren. Het gaat om enkele forse paalkuilen, enkele kuilen waaruit geen structuur is te distilleren en een rechthoekige greppelstructuur. Opvallend is dat de greppels van deze structuur vrij kort op elkaar zijn gelegen, tussen 5,50 en 6 meter en ca 40 meter lang zijn. Het tussen liggende perceel is sterk opgehoogd met huishoudelijk afval en mest. De greppels hebben tot op het einde van de 14e eeuw gefunctioneerd, waarna ze zijn gedempt en het terrein wederom is opgehoogd. De tijdens het proefsleufonderzoek gevonden vloerniveau`s zijn de vullingslagen van de greppels die in de ruimte van een zeer beperkt kijkgat niet zijn herkend. Het smalle door greppels omgeven perceel doet denken aan een vlas- of hennepakker, die in deze regio al vanaf de 12e eeuw voorkomen. Botanisch onderzoek had kunnen uitwijzen welke gewassen hier verbouwd zijn, hiervan is echter afgezien door het bevoegd gezag.1 Dergelijke akkers waren in de regel gelegen op de kop van een gestrekt perceel, nabij een boerderij langs een waterweg (in dit geval de Huibert). Vanaf de 15e tot en met de 18e eeuw is het perceel nog verscheidene malen opgehoogd, uit deze periode dateren een zestal dierbegravingen van paarden en schapen/geiten. Vanaf de 19e eeuw is op historisch kaartmateriaal en de kadastrale minuut 1832 te zien dat het perceel in gebruik is als boomgaard. Rond 1860 wordt op het perceel een boerderij gebouwd die hier tot in de jaren 90 van de 20e eeuw heeft gestaan.</p>