ผลของโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกต่อความสุขของผู้สูงอายุ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่ม วัดสองครั้งก่อนและหลังทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกต่อความสุขของผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุ อายุตั้งแต่ 60 – 79 ปี ทั้งเพศชายและหญิง อาศัยอยู่ในอำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 62 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 31 คน และกลุ่มควบคุม 31 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกที่สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย ตามทฤษฎีการขยายและเสริมสร้างอารมณ์เชิงบวกของเฟรดริกสัน เป็นระยะเวลาการทดลอง 10 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวก ที่ผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหาโดยผู้เชียวชาญ 3 ท่าน และแบบประเมินความสุข ซึ่งมีค่าความสอดคล้องระหว่างวัตถุประสงค์กับแบบทดสอบ (IOC) = 1.00 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา (Cronbach’s alpha coefficient) เท่ากับ .79 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปโดยใช้สถิติพรรณนา เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความสุขของผู้สูงอายุในกลุ่มทดลอง ก่อนและหลังการทดลองด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน (Dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความสุขก่อนและหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (Independent t-test)ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความสุขของผู้สูงอายุกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกภายหลังการทดลอง (M=142.81, SD=12.18) สูงกว่าก่อนการทดลอง (M=121.29, SD=15.63) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t= 10.2, p<.001)2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความสุข ระหว่างก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกของกลุ่มทดลอง (D ̅1=21.52, SD=11.74) มากกว่ากลุ่มควบคุม (D ̅2=-2.03, SD=6.81) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=9.66, p< .001) ดังนั้นจากผลการวิจัยครั้งนี้ สรุปได้ว่าการดูแลผู้สูงอายุโดยใช้โปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกมีผลช่วยเพิ่มความสุขของผู้สูงอายุได้มีประสิทธิผลมากกว่าการดูแลปกติ ทั้งนี้เพราะหลังจากที่ผู้สูงอายุได้เข้าร่วมกิจกรรมของโปรแกรมสามารถช่วยทำให้ผู้สูงอายุมีอารมณ์เชิงบวก มีทักษะในการกำจัดอารมณ์เชิงลบ และมีความพึงพอใจในชีวิต