Een karterend archeologisch inventariserend veldonderzoek door middel van boringen aan de Goorseweg te Enter, gemeente Wierden (O)

<p>Volgens het bureau-onderzoek door Econsultancy ligt het plangebied op de overgang van de stuwwal van Enter naar het omliggende gordeldekzandgebied. Het gebied is vanaf het Laat-Paleolithicum geschikt geweest voor bewoning. Verwacht wordt dat door menselijk handelen hierop hoge enkeerdgronden tot ontwikkeling zijn gekomen. Deze gronden hebben een hoge trefkans op archeologische resten en/of sporen. Het zuidoostelijke deel was in ieder geval vanaf het begin van de 19de eeuw bebouwd (boerenerf 'Masgeije'). In de tweede helft van de 20ste eeuw is de huidige bebouwing binnen het plangebied ontstaan (woonpercelen binnen het zuidelijke en noordelijk deel). Het overige deel bleef in agrarisch gebruik. Het plangebied ligt binnen het oostelijke deel van een AMK-terrein (monument) van hoge archeologische waarde. Hier zijn onder het aanwezige esdek restanten van een inheems-Romeinse nederzetting aanwezig zijn. Restanten van deze nederzetting zijn tot nu toe binnen het zuidelijke/zuidoostelijke deel van het AMK-terrein aangetroffen. Daarnaast zijn er in de omgeving archeologische resten uit de periode Neolithicum ? Romeinse Tijd en Late Middeleeuwen gevonden. De kans op het aantreffen van Romeinse nederzettingsresten binnen het plangebied wordt dan ook zeer hoog geacht.<br>Het karterend inventariserend booronderzoek heeft aangetoond dat binnen het plangebied colluviale afzettingen (sneeuwsmeltwaterafzettingen) aanwezig zijn liggend op gestuwde afzettingen (stuwwal van Enter). Binnen het centraal- en noordwestelijke deel zijn restanten grondmorene (keileem) aanwezig. Alleen binnen het zuidoostelijke deel is een dun pakket dekzand aanwezig. Hier zijn vermoedelijk holt- of veldpdozolgronden (afhankelijk van de minerale rijkdom en lemigheid van het moedermateriaal) tot ontwikkeling gekomen. Door het aanbrengen van een meer dan 50 cm dik eerddek wordt het bodemprofiel binnen het noordelijk en centrale deel van het plangebied geclassificeerd als een hoge enkeerdgrond. Binnen het zuidelijke deel is sprake van een matig dik eerddek, waardoor de bodem geclassificeerd dient te worden als laarpodzol- of loopodzolgrond. De bovengrond (eerste 50 cm vanaf het maaiveld) is wel in enige mate verstoord. Zowel in de zeefresiduen van de boringen als tijdens de beperkte oppervlaktekartering aangetroffen resten bouwmateriaal, aardewerk en metaal dateren allen uit de Nieuwe tijd en zijn niet ouder dan 18de eeuws. Aangezien er binnen de onderzoekslocatie een eerddek met daaronder een deels intacte podzol is aangetroffen, kan er op basis van het karterend booronderzoek niet worden uitgesloten dat er nog oudere archeologische resten binnen de onderzoekslocatie aanwezig zijn, die samenhangen met de nabijgelegen inheems-romeinse nederzetting.</p>