ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มขอบเขตการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชนในย่านอโศก: กรณีศึกษาพฤติกรรมการเดินทางของนักศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตประสานมิตร

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพฤติกรรมและปัญหาของการเดินเท้าจากระบบขนส่งมวลชนประเภทระบบรางไปสู่มหาวิทยาลัยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มขอบเขตการเดินเท้าจากระบบขนส่งมวลชนของกลุ่มคนที่เดินน้อยกว่า 2 วัน/สัปดาห์หรือเลือกที่จะไม่เดินเลย โดยศึกษาทั้งหมด 6 ปัจจัย ได้แก่ จุดหมายปลายทาง (Destination) ระยะทางถึงสถานีขนส่งมวลชน (Distance to Transit) ความหนาแน่น (Density) ความหลากหลาย (Diversity) การออกแบบ (Design) และ การบริหารจัดการความต้องการ (Demand Management) ผ่านการเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามออนไลน์ (Online Questionnaire) จำนวน 386 ชุด จากกลุ่มคนที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตประสานมิตร และใช้ระบบขนส่งมวลชนประเภทระบบรางในเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งใน 3 เส้นทาง ได้แก่ รถไฟฟ้ามหานคร (Metropolitan Rapid Transit: MRT) หรือรถไฟฟ้าใต้ดิน สถานีเพชรบุรี ครอบคลุมพื้นที่ภายในรัศมี 550 เมตร และรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Airport Rail Link: ARL) สถานีมักกะสัน ครอบคลุมพื้นที่ภายในรัศมี 800 เมตร และจากระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ (Bangkok Mass Transit System Public Company Limited: BTS) หรือรถไฟฟ้า (Bangkok Sky Train) สถานีอโศก ครอบคลุมพื้นที่ 1.3 กิโลเมตร (1300 เมตร) และต้องเป็นคนที่เดินน้อยกว่า 2 วัน/สัปดาห์หรือเลือกที่จะไม่เดินเลย โดยทำการวิเคราะห์ปัจจัยในเครื่องมือการวิเคราะห์การถดถอยแบบโลจิสติก ไบนารี (Binary Logistic Regression) ผ่านโปรแกรม SPSS จากผลการวิจัย พบว่า ด้านเพศ ด้านช่วงอายุ และด้านระดับรายได้ เห็นด้วยกับปัจจัยดังกล่าวทั้ง 6 ตัวแปร และหลังจากการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) พบว่า ด้านอายุไม่ส่งผลต่อการเพิ่มขอบเขตของคนที่เดินน้อยกว่า 2 วันต่อสัปดาห์ และช่วงระดับรายได้ที่ต่ำกว่า 15,000 บาทต่อเดือนจะเลือกใช้ระบบขนส่งสาธารณะมากกว่า และช่วงระดับรายได้ที่มากกว่า 30,001 บาทต่อเดือนจะเดินด้วยความถี่น้อยที่สุด ในส่วนของระยะทาง พบว่า ด้านเพศ เพศชายจะเดินได้ระยะทางไกลกว่าเพศหญิง ด้านช่วงอายุมากกว่า 31 ปี จะเดินได้ระยะทางไกลกว่าช่วงอายุ 18-30 ปี และด้านระดับรายได้ทุกช่วงสามารถเดินได้ในระยะทางใกล้เคียงกัน โดยปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มขอบเขตการเดินเท้าสำหรับคนที่เดินน้อยกว่า 2 วัน/สัปดาห์ ในทิศทางบวก ได้แก่ ปัจจัยด้านความหลากหลายของสภาพแวดล้อม (Environmental Density: ED) เช่น ประเภทของที่อยู่อาศัย ศูนย์การค้า ตลาด กิจกรรมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ ปัจจัยความหลากหลายของพื้นที่กิจกรรมพักผ่อน (Diversity of Recreation Area: DRA) เช่น สวนสาธารณะ ลานกีฬาออกกำลังกาย