มาตรการกฎหมายในการกำกับดูแลการประกอบธุรกิจรถยนต์ไฮโดรเจน

ประเทศไทยมีเป้าหมายพัฒนาพลังงานสะอาดและลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก โดยอุตสาหกรรมยานยนต์ไฮโดรเจน (Hydrogen Fuel Cell Vehicle: FCEV) ถือเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนสู่เป้าหมายดังกล่าว อย่างไรก็ตาม กฎหมายที่ใช้กำกับดูแลอุตสาหกรรมนี้ยังมีข้อจำกัดหลายประการ ทั้งในด้านนิยาม ประเภทโรงงาน กระบวนการขออนุญาต มาตรฐานความปลอดภัย และผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535 และกฎหมายสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้อง ยังไม่ได้ครอบคลุมการผลิตและใช้งานพลังงานไฮโดรเจนอย่างชัดเจน ขาดมาตรฐานสากลที่จำเป็น เช่น ISO และ UN Regulations ส่งผลให้เกิดความไม่แน่นอนทางกฎหมายและเป็นอุปสรรคต่อการลงทุนนอกจากนี้ ประเทศไทยยังไม่มีมาตรการจูงใจหรือสิทธิประโยชน์ด้านภาษีสำหรับผู้ผลิตและผู้บริโภคยานยนต์ไฮโดรเจนในระดับเดียวกับรถยนต์ไฟฟ้าแบบแบตเตอรี่ (BEV) แม้จะมีเป้าหมายและนโยบายระดับชาติชัดเจน เช่น การเข้าสู่ Carbon Neutrality ภายในปี พ.ศ. 2593 ก็ตาม การค้นคว้าอิสระจึงมุ่งศึกษามาตรการทางกฎหมายในการกำกับดูแลการผลิตพลังงานไฮโดรเจนและรถยนต์พลังงานไฮโดรเจน โดยศึกษาความหมาย วิวัฒนาการ และแนวคิดของเทคโนโลยีการผลิตพลังงานไฮโดรเจนและการผลิตรถยนต์พลังงานไฮโดรเจน และวิเคราะห์กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการกำกับดูแลการผลิตรถยนต์พลังงานไฮโดรเจนของไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายของต่างประเทศการค้นคว้าอิสระนี้จึงเสนอแนะให้แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายดังกล่าวข้างต้น เพื่อให้ประเทศไทยสามารถพัฒนาเศรษฐกิจไฮโดรเจนได้อย่างยั่งยืนและแข่งขันได้ในระดับสากล จึงจำเป็นต้องดำเนินการปรับปรุงกฎหมายอย่างเร่งด่วน ทั้งในด้านการบัญญัติกฎหมายเฉพาะ การปรับปรุงกฎกระทรวงให้ครอบคลุมกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับไฮโดรเจน การกำหนดมาตรฐานความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อมที่ชัดเจน รวมถึงการเข้าร่วมกลไกสากล เช่น WP.29 ของ UNECE พร้อมทั้งออกมาตรการส่งเสริมทางเศรษฐกิจ เพื่อรองรับการลงทุนและสร้างความเชื่อมั่นให้กับภาคเอกชนในการพัฒนาอุตสาหกรรมยานยนต์ไฮโดรเจนในประเทศไทย