Tijnje, Heawei 38 en 44 (Gemeente Opsterland, Fr.) Een Karterend Archeologisch Onderzoek

De plangebieden liggen in een dekzandgebied dat tijdens het neolithicum (zie Appendix I) bedekt raakte met veen. Onder het veen kunnen er in het dekzand resten van bewoning uit de steentijd aanwezig zijn. In latere perioden was het gebied moeilijk toegankelijk. Pas met de vervening in de nieuwe tijd keerde de bewoning terug. Hierbij werd vrijwel het volledige veen afgegraven en ontstonden grote petgaten. De bebouwing in beide plangebieden is tussen 1915 en 1930 ontstaan.
Tijdens het veldwerk zijn er totaal 25 boringen gezet. Deze zijn verdeeld over de twee plangebieden: twaalf in het noordelijke plangebied bij de Heawei 38 en dertien boringen bij het zuidelijke plangebied bij nummer 44. Op basis van de resultaten van de boringen bestaat de top van de bodem uit een bouwvoor en/of een pakket van recent opgebrachte of vergraven grond. Vier boringen konden niet worden doorgezet doordat deze stuitten op ondoordringbare lagen in dit opgebrachte pakket. Onder de vergraven grond werd bij twaalf boringen nog een dun restant van het veen aangetroffen. Onder het veen lag het pleistocene dekzand. In het dekzand zijn geen aanwijzingen aangetroffen voor podzolering. Ook zijn er in de boringen geen archeologische indicatoren aangetroffen of vondsten gedaan die kunnen duiden op een mogelijke archeologische vindplaats in de omgeving. Gezien het ontbreken van podzolering zal het gebied van oorsprong relatief laag hebben gelegen, waardoor het geen aantrekkelijke locatie was voor bewoning in de steentijd.