Benedenkerkseweg 141, Stolwijk (gemeente Krimpenerwaard)

ADC ArcheoProjecten heeft een bureauonderzoek en een verkennend booronderzoek uitgevoerd op de Benedenkerkseweg 141 in Stolwijk, gemeente Krimpenerwaard. Het bureauonderzoek wijst uit dat het plangebied zich bevindt in de Krimpenerwaard, een voormalig veengebied dat zich tussen Hollandse IJssel, de Lek/Nieuwe Maas en de Vlist uitstrekt. Er zijn geen aanwijzingen voor fossiele stroomgordels, crevasses of opduikingen van rivierduinafzettingen. Daarom wordt aan het plangebied aan lage verwachting voor resten uit de prehistorie, de Romeinse tijd en de Vroege Middeleeuwen toebedeeld. In de Late Middeleeuwen werden de veengebieden van de Krimpenerwaard op grote schaal ontgonnen voor landbouw. De bewoning concentreerde zich op de koppen van de percelen langs ontginningsbases, waaronder aan beide zijden van de Benedenkerkseweg. Deze as dateert uit de tweede fase van de ontginning die zich in de periode 13e -15e eeuw voltrok. Door ontwatering, veenoxidatie en inklinking kregen de bewoners te maken met hoge grondwaterstanden. Hierdoor werd men gedwongen de woonplaatsen op te hogen en ontstonden er huisterpen. Eén van de huisterpen bevindt zich in het plangebied. Er dient rekening te worden gehouden met de aanwezigheid van opgebrachte klei- en veenlagen met baksteen, houtskool en fragmenten van gebruiksvoorwerpen, die informatie bieden over de bewoningsgeschiedenis van de huisterp. De bewoningsgeschiedenis van het bestaande erf gaat niet verder terug dan het begin van de 20e eeuw. Over de aanwezigheid van een huisterp bestaat dan ook geen zekerheid. Teneinde de hierboven beschreven verwachting te toetsen is in het zuidelijk deel van het plangebied een verkennend booronderzoek uitgevoerd. Dit wijst uit dat de bodemopbouw uit ongerijpte komklei (Formatie van Echteld) gevolgd door zwak kleiig bosveen (Hollandveen Laagpakket, Formatie van Nieuwkoop) bestaat. Het veen gaat over in een 30 tot 60 cm dikke, veraarde toplaag met daarop een 20 tot 45 cm dikke ophoging. De samenstelling van de ophoging wijst op een (sub)recente oorsprong. Een relatie met een laatmiddeleeuwse huisterp is niet aannemelijk. Het in de ophoging aanwezige puin betreft sloopresten van bebouwing die in het plangebied heeft gestaan en zal niet ouder zijn dan begin 20e-eeuws.