Archeologisch bureauonderzoek: Driehuizerweg te Haghorst. Gemeenten Hilvarenbeek en Oisterwijk.

<p>Het archeologische bureauonderzoek heeft betrekking op de locatie aan de Driehuizerweg te Haghorst (gemeente Hilvarenbeek). Het onderzoek is uitgevoerd voor de aanvraag van een omgevingsvergunning voor de aanleg van een zonnepark.</p><p>Het doel van het archeologische bureauonderzoek was het opstellen van een gespecificeerde archeologische verwachting voor het plangebied. Op basis van de mogelijke aanwezigheid van een natuurlijke waterbron in de vorm van een ven geldt voor het noordelijke deel van het plangebied een hoge verwachting voor vuursteenvindplaatsen van jager-verzamelaars uit het Laat-Paleolithicum tot en met het Neolithicum. Zowel de dekzandvlakte in het noorden van het plangebied als de dekzandrug in het zuiden zijn relatief slecht gedraineerd vanwege het ondiepe voorkomen van leem in de ondergrond. Hierdoor is het land minder geschikt als landbouwgrond en lange tijd onderdeel van de woeste gronden (heidegebied). Het plangebied is pas in de 20e eeuw ontgonnen en in gebruik genomen als landbouwgrond. In het begin was het voornamelijk als weiland in gebruik en later als gevolg van een verbeterde waterhuishouding door een kunstmatige verlaging van de grondwaterstand als akkerland. Op basis hiervan is aan het plangebied een lage verwachting toegekend voor vindplaatsen uit het Neolithicum tot en met de Nieuwe tijd.</p><p>In het noordelijke deel van het plangebied kunnen vuursteenvindplaatsen uit het Laat-Paleolithicum – Neolithicum aanwezig zijn. Het effect van de funderings- en afrasteringspalen op een mogelijke vuursteenvindplaats wordt laag ingeschat, omdat ze tot maximaal 50 cm diep reiken. Tot in de jaren ’80 van de 20e eeuw is de bovenste 25 – 35 cm van de bodem doorploegd en bij de schaalvergroting in het begin van de 21e eeuw is waarschijnlijk gediepploegd tot ca. 50 cm beneden maaiveld. Ook wanneer in de 21e eeuw minder diep is geploegd, zal het effect beperkt zijn vanwege het geringe oppervlak van de verstoring door de palen. Het totale verstoringsoppervlak van de palen van de zonnepanelen komt namelijk uit op ca. 139 m2 en is bovendien niet een aaneengesloten vlak maar betreft kleine verstoringen van ca. 50 cm2. Wanneer wordt uitgegaan van een denkbeeldige vuursteenvindplaats van 100 m2 dan zal door de palen maximaal 2,1% van de vindplaats worden aangetast. Het informatieverlies is hiermee beperkt en zal onderzoek aan een vindplaats in de toekomst niet in de weg staan. De bodemingrepen voor de overige werkzaamheden ten behoeve van de aanleg van een middenpad en betonblokken voor transformatoren zullen tot ca. 15 cm beneden maaiveld reiken en vormen dan ook geen bedreiging voor mogelijk aanwezige archeologische vindplaatsen. Het leidingwerk zit hoofdzakelijk in de constructie verwerkt en wordt bovengronds aangelegd.</p><p>Op basis van het geringe effect dat de geplande werkzaamheden hebben op het archeologische bodemarchief wordt geen archeologisch vervolgonderzoek geadviseerd voor de aanleg van het zonnepark.</p>