การใช้งานและการยอมรับปัญญาประดิษฐ์ในบริบทของอุดมศึกษาไทยผ่านกรอบทฤษฎี UTAUT

ปัญญาประดิษฐ์เป็นเทคโนโลยีที่เริ่มเข้ามีบทบาทสำคัญในยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะในภาคการศึกษา งานวิจัยนี้มุ่งเน้นการวิเคราะห์การใช้งานและการยอมรับปัญญาประดิษฐ์ในบริบทของอุดมศึกษาไทยผ่านกรอบทฤษฎี UTAUT ซึ่งประกอบด้วยปัจจัยหลัก ได้แก่ ความคาดหวังต่อประสิทธิภาพ ความคาดหวังต่อความพยายาม อิทธิพลทางสังคม และเงื่อนไขที่สนับสนุน นอกจากนี้ยังได้เสริมปัจจัยอื่น ๆ เช่น ทัศนคติ และความวิตกกังวลต่อปัญญาประดิษฐ์ เข้าไปเพื่อศึกษาอิทธิพลที่มีต่อการใช้งานปัญญาประดิษฐ์ในบริบทนี้ การวิจัยดำเนินการผ่านกลุ่มตัวอย่าง 475 คนที่เกี่ยวข้องในแวดวงอุดมศึกษา ผลการวิเคราะห์พบว่าปัจจัยจากทฤษฎี UTAUT ล้วนส่งผลอย่ามีนัยสำคัญทางสถิติต่อความตั้งใจทางพฤติกรรม และทัศนคติ ยกเว้นอิทธิพลทางสังคม และความตั้งใจทางพฤติกรรมมีผลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญต่อการใช้งานปัญญาประดิษฐ์ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์เส้นทาง 0.722 (p < 0.01) ทัศนคติต่อ ปัญญาประดิษฐ์มีผลทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อการใช้งาน AI ด้วยค่าสัมประสิทธิ์รวม 0.289 ขณะที่ความวิตกกังวลต่อปัญญาประดิษฐ์ มีผลลบต่อทัศนคติ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ -0.420 (p < 0.001) ซึ่งแสดงให้เห็นว่านอกจากปัจจัยจากทฤษฎี UTAUT แล้วทัศนคติและความวิตกกังวลยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการยอมรับปัญญาประดิษฐ์ในบริบทการศึกษา ผลการศึกษานี้มีความสำคัญทั้งในเชิงทฤษฎีและปฏิบัติ โดยสามารถขยายความรู้เกี่ยวกับการยอมรับเทคโนโลยีในสถาบันการศึกษาและช่วยให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยสามารถออกแบบนโยบายและโครงการที่สนับสนุนการใช้งานปัญญาประดิษฐ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวมถึงส่งเสริมการยกระดับคุณภาพการเรียนการสอนและการบริหารจัดการในอนาคต