BO-Stougjesdijk-Mijnsheerenland-gem.-Binnenmaas

<p>Aanleiding voor het onderzoek vormt de geplande sloop van het huidige panden, de sanering van de bodem de bouw van een nieuwe woning. Hiertoe is een bouwvergunning vereist. De gemeente Binnenmaas heeft een eigen archeologiebeleid. Op basis van het bestemmingsplan dient archeologisch onderzoek uitgevoerd te worden om aan te tonen<br>dat eventueel aanwezige archeologische waarden niet onevenredig worden of kunnen worden geschaad door de geplande bouwactiviteiten. Het plangebied heeft een omvang van 830 m2. De geplande verstoring heeft een omvang van ongeveer 830 m2 en reikt tot een diepte van ongeveer 100 cm -mv De omvang van de geplande verstoringen overschrijdt de vrijstellingsgrenzen zoals die in het vigerende gemeentelijk archeologiebeleid zijn aangegeven.</p><p>Samenvatting:</p><p>Laagland Archeologie heeft in juni 2016 een bureauonderzoek uitgevoerd voor een terrein<br>aan de Stougjesdijk 117-119 te Mijnsheerenland, gemeente Binnenmaas (ZH). Het onderzoek vond plaats in verband met de ruimtelijke procedure vanwege het voornemen op het terrein een nieuwe woning te bouwen. De bestaande woningen worden gesloopt en de bodem dient te worden gesaneerd. Het bureauonderzoek heeft tot doel een archeologisch verwachtingsmodel op te stellen. Op grond van het onderzoek dient een<br>advies te worden opgesteld voor eventueel aanvullend onderzoek danwel het terrein ten<br>aanzien van het omgevingsaspect archeologie vrij te kunnen geven.<br>De bodemopbouw bestaat in de top uit een antropogene laag (dijklichaam) uit de eerste helft van de 16e eeuw. Aan weerskanten van het dijklichaam komen poldervaaggronden van kleiig zand/ zandige klei en siltige klei voor. Onder het dijklichaam ligt een omvangrijke stroomrug, die door differentiële klink boven het omliggende terrein is komen liggen. Hierdoor was het gebied relatief droog en daardoor in principe geschikt<br>voor bewoning. Vermoedelijk echter raakte de stroomgordel pas na circa 700 buiten gebruik, zodat pas vanaf dat moment bewoning een optie was. In het gebied komt weinig bewoning uit de vroege middeleeuwen voor, terwijl bewoning uit de late middeleeuwen – zeker vóór aanleg van de dijken – vrijwel altijd op huisterpen plaatsvond. Ter hoogte van het plangebied is de bodem tot een diepte van ruwweg 1 m –mv verstoord (verstoring in het antropogene (dijk)lichaam). Dijklichamen zijn in dit deel van Nederland vanaf de nieuwe tijd gebruikt als uitvalsbasis om het omliggende land in cultuur te brengen. In die zin zijn op de dijklichamen bewoningslinten ontstaan. Het dijktracé is vrijwel ongewijzigd gebleven. Het in te polderen gebied bevond zich aan de westkant van de dijk. Het westelijke deel was daarom oorspronkelijk onbewoond. Tussen ongeveer 1856-1882 was het plangebied voor het eerst bewoond. In het plangebied worden daarom alleen bewoningsresten vanaf ongeveer 1856 verwacht. Deze bestaan naar verwachting vooral uit ingegraven resten, zoals funderingen en uitbraaksleuven. Mogelijk zijn sommige van de tijdens het milieukundig booronderzoek aangetroffen puinresten afkomstig van deze eerste bewoningsfase. Deze resten kunnen tot een diepte van ongeveer 1 m –mv worden verwacht. Waarden uit de periode voordat de dijk werd aangelegd worden niet of nauwelijks door de geplande ingrepen aangetast en worden ook niet verwacht. Gezien de lage archeologische verwachtingswaarde zoals die in onderhavig onderzoek is vastgestel wordt door Laagland Archeologie geadviseerd geen aanvullend archeologisch onderzoek te laten uitvoeren en gelden er ten aanzien van archeologische waarden in het plangebied geen verdere bezwaren tegen de voorgenomen ontwikkeling.</p>