Cuijk, Nutricia. Inventariserend veldonderzoek door middel van proefsleuven (IVO-P), Archeologische Begeleiding en Opgraving

<p>Er zijn complexen uit verschillende perioden aangetroffen. De meest omvangrijke (1) bestaat uit (paal)kuilen die op basis van aardewerk en kleur gedateerd zijn in de volle middeleeuwen. De sporen werden pas in de C-horizont duidelijk zichtbaar in het vlak, maar bij een aantal sporen die in het profiel zijn gedocumenteerd kon worden bepaald dat ze in ieder geval ook in de B-horizont aanwezig waren. De meeste sporen waren op dat niveau vrij ondiep bewaard gebleven. Daartegenover staat dat de sporen duidelijk herkenbaar waren in het vlak en de coupes en in een aantal gevallen kon een onderscheid tussen kern en insteek gemaakt worden. De volmiddeleeuwse vindplaats loopt in ieder geval richting het oosten en zuiden verder. Ten westen van het plangebied lijkt dit minder waarschijnlijk, omdat hier al meerdere onderzoeken hebben plaatsgevonden waarbij geen sporen uit de volle middeleeuwen zijn aangetroffen. Tijdens de opgraving zijn in de westelijke helft van het plangebied nauwelijks sporen aangetroffen. Of de vindplaats richting het noorden doorloopt kon niet bepaald worden. Uit de midden-ijzertijd is één mogelijk inhumatiegraf teruggevonden. Van de begraving zijn enkele menselijke tandkapsels en een schaal dat een bijgift zal zijn geweest teruggevonden. De grafkuil was niet herkenbaar in het vlak. Ondanks dat de schaal met omliggende grond als crematiegraf is behandeld, kwam de aanwijzing dat het daadwerkelijk om een graf zou gaan, pas bij het uitzeven van monsters die genomen waren van de grond om de schaal heen. De tandkapsels zijn daarin gevonden. Ander skeletmateriaal is niet gevonden en waarschijnlijk ook niet bewaard gebleven. Tandkapsels behoren tot de hardste elementen van het menselijk skelet en blijven daarom soms bewaard waar de rest van het skelet vergaan is. Op basis van de schaal die in het graf is bijgezet, kan de vindplaats in de midden-ijzertijd gedateerd worden. Het jongste complex bestaat uit twee kuilen, waarvan de datering niet helemaal duidelijk is. Het vondsmateriaal wijst op een datering in de middeleeuwen, maar de aard van de context zou kunnen duiden op leerlooien, een bezigheid die in de 18e-, 19e- en begin 20e eeuw wijdverbreid was in onder andere Brabant. Cuijk stond in de 19e- en 20e eeuw bekend als een centrum voor leerlooien. De sterkste aanwijzing voor het gebruik van de kuilen als leerlooierskuipen is de leembanden die de wanden van de kuilen bekleden. Zulke leembanden, al dan niet in combinatie met een constructie van houten planken aan de binnenzijde van de lemen wand zijn een veelvoorkomend fenomeen bij looierskuipen. Het feit dat er geen houten constructie aangetroffen is en de relatief vroege datering van het aanwezige vondstmateriaal spreekt de interpretatie als looierskuipen weer tegen.</p>