ความสัมพันธ์ของแรงงานทางอารมณ์กับความเหนื่อยหน่ายในการทำงานของพยาบาลวิชาชีพ: กรณีศึกษาโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี

การศึกษาเรื่อง ความสัมพันธ์ของแรงงานทางอารมณ์กับความเหนื่อยหน่ายในการทำงานของพยาบาลวิชาชีพ กรณีศึกษาโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาระดับแรงงานทางอารมณ์ (Emotional Labor) ของพยาบาลวิชาชีพ ซึ่งประกอบด้วย การแสร้งแสดงความรู้สึก และการปรับความรู้สึกภายในจิตใจ 2)เพื่อศึกษาระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน (Job Burnout) และปัจจัยลักษณะทั่วไปที่มีอิทธิพลต่อความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน 3)เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของแรงงานทางอารมณ์กับความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน ผู้วิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจากลุ่มตัวอย่างที่เป็นพยาบาลวิชาชีพ จำนวน 304 คน ถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติไคสแควร์ (Peason Chi-square test) แสะสถิติฟิชเชอร์ (Fisher’s Exact Test) โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า พยาบาลวิชาชีพมีระดับแรงงานทางอารมณ์ด้านการแสร้งแสดงความรู้สึกอยู่ในระดับปานกลาง และด้านการปรับความรู้สึกภายในจิตใจอยู่ในระดับสูง แสดงให้เห็นว่าพยาบาลวิชาชีพมีการใช้แรงงานทางอารมณ์ในการทำงานทั้งสองด้านแต่ด้านการปรับความรู้สึกภายในจิตใจมีระดับที่สูงกว่าซึ่งมาจากการที่พยาบาลวิชาชีพมีความสามารถ ในการจัดการความรู้สึก มีระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงานด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์อยู่ในระดับสูง ด้านการลดค่าความเป็นบุคคลในผู้อื่นระดับต่ำ และด้านการลดความสำเร็จส่วนบุคคลระดับต่ำ จากการศึกษา แรงงานทางอารมณ์ไม่ได้เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน แต่กลับพบว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน ได้แก่ อายุ เพศ สถานภาพ ระดับตำแหน่งงาน ประสบการณ์ทำงาน และแผนกที่ปฏิบัติงาน ดังนั้น พยาบาลวิชาชีพควรได้รับการดูแลและสนับสนุนด้านต่าง ๆ ทั้งจากครอบครัวและองค์กรเพื่อลดความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน