การจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศไทย

ปัจจุบันสินทรัพย์ดิจิทัลถือเป็นนวัตกรรมทางการเงินรูปแบบใหม่ที่มีผลต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศในวงกว้าง โดยเฉพาะการนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการระดมทุนและก่อให้เกิดเงินได้พึงประเมินขึ้น ซึ่งภาครัฐได้ตระหนักถึงความสำคัญในการควบคุมกำกับสินทรัพย์ดิจิทัลให้เป็นระบบและสร้างความชัดเจนในการกำหนดนิยามของสินทรัพย์ดิจิทัล รวมตลอดถึงการมีมาตรการจัดเก็บภาษีเพื่อให้เป็นแนวทางในการปฏิบัติที่สอดคล้องกับแนวทางสากล ทั้งนี้ ประเทศไทยได้มีการตราพระราชกำหนดการประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัล พ.ศ.2561 และแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2561 นอกจากนั้น ในภายหลังกรมสรรพากรได้ออกคู่มือ คำแนะนำการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา คริปโทเคอร์เรนซี โทเคนดิจิทัล ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการยอมรับสินทรัพย์ดิจิทัลภายใต้การควบคุม อย่างไรก็ตาม การตราพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 19) พ.ศ.2561 และคู่มือการเสียภาษีเงินได้ดังกล่าวยังไม่ครอบคลุมและขาดความชัดเจนเกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลทั้งในส่วนของภาษีเงินได้และภาษีมูลค่าเพิ่มอยู่หลายประการ ดังนั้น ผู้เขียนจึงทำการศึกษามาตรการในการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศไทยตามประมวลรัษฎากรและทำการศึกษาเปรียบเทียบกับมาตรการในการจัดเก็บภาษีสินทรัพย์ดิจิทัลของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศออสเตรเลีย และประเทศสิงคโปร์ที่มีมาตรการในการจัดเก็บภาษีอย่างเป็นระบบและจัดเก็บภาษีได้อย่างเหมาะสมกับลักษณะของการทำธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับสินทรัพย์ดิจิทัล ซึ่งนำมาสู่แนวทางในการแก้ไขปัญหา โดยผู้เขียนเสนอแนะให้แก้ไขประมวลรัษฎากรให้มีความชัดเจนมากขึ้นและครอบคลุมธุรกรรมที่เกิดขึ้นจากแหล่งเงินได้อื่น พร้อมทั้งแก้ไขประมวลรัษฎากรกำหนดให้ธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับสินทรัพย์ดิจิทัลที่มีลักษณะเป็นธุรกรรมทางการเงินต้องถูกจัดเก็บภาษีภายใต้ระบบภาษีธุรกิจเฉพาะเพื่อก่อให้เกิดความมีประสิทธิภาพในการจัดเก็บภาษี