Wageningen, Rouwenhofstraat

<p>In opdracht van Slotprins bv heeft BAAC bv van woensdag 18 februari tot en met dinsdag 24 februari 2009 een Definitief Onderzoek (DO) uitgevoerd op het terrein van de voormalige fiatgarage aan de Rouwenhofstraat 22 te Wageningen. De aanleiding was de geplande nieuwbouw van appartementen op deze locatie, waardoor eventueel aanwezige archeologische waarden worden verstoord. <br>Vooraf is middels een bureauonderzoek, uitgevoerd door RAAP, vastgesteld dat met vrij grote zekerheid archeologische resten vanaf de 16de eeuw waren te verwachten. Bewoningssporen uit eerdere perioden zijn niet uit te sluiten.</p><p>Tijdens de opgraving is vastgesteld dat het terrein eind 14de eeuw in gebruik is genomen. Een greppel parallel aan de straat representeert de laatmiddeleeuwse rooilijn. Enkele paalsporen die in de natuurlijke ondergrond zijn ingegraven, duiden mogelijk op bewoning in de 15de eeuw. De paalsporen konden echter niet tot een structuur gereconstrueerd worden. Een houtskoolrijke laag op de natuurlijke ondergrond is mogelijk te relateren aan een brand op deze locatie, wat wellicht wijst op houtbouw, maar concrete aanwijzingen daarvoor zijn er niet gevonden. <br>Muren, vloeren, kelders, bestrating en ophogingslagen wijzen op bebouwing vanaf in ieder geval de 16de eeuw, wanneer een dwarshuis in baksteen wordt opgetrokken. Van dit huis wordt de achtergevel in de 16de of 17de eeuw vervangen door een nieuwe muur die tegen de oude muur aan wordt gebouwd. De voorgevel staat op een puinfundering in de greppel langs de straat. <br>Op het achterterrein wordt tegen de buitenzijde een bakstenen bestrating aangelegd net boven de houtskoollaag. Vervolgens wordt in de 16de of 17de eeuw zowel binnen als buiten het gebouw het terrein opgehoogd en worden er bakstenen vloeren aangelegd binnen het woonhuis op de ophogingslaag. Intern zal het gebouw zijn opgedeeld in meerdere ruimten. De muren S5 en S12 vormen wellicht een gang. Op het achterterrein wordt een gootje aangelegd die in muur S3 is verwerkt en verder het achterterrein in gaat. Ten westen van het gootje bevinden zich de resten van een vloerniveau van 17de-eeuwse plavuizen. De relatie tussen beide is niet duidelijk. In de eerste helft van de 17de eeuw zal tegen de achtergevel van het woonhuis een kelder zijn gebouwd, met S53 waarschijnlijk als vloerniveau. Het gootje zou dan in de keldervloer verwerkt kunnen zijn geweest. De kelder bestaat in eerste instantie uit twee ruimten die middels een doorgang in de tussenmuur met elkaar in verbinding staan. Deze kelder zal toegankelijk zijn middels één van de twee aanwezige trappen, waarvoor muur S3 is uitgebroken. Op een zeker moment wordt de kelder opgehoogd met licht grijs zand, een bakstenen vloer gelegd en de doorgang tussen beide ruimten dichtgezet, het is niet bekend wanneer. Het baksteenformaat dateert uit de 16de of eerste helft van de 17de eeuw, maar het is ook goed mogelijk dat de vloer met hergebruikt baksteen is gelegd. Het huis zal een keer zijn opgedeeld en door meerdere families zijn bewoond wat een opdeling in twee kelders met een eigen toegang kan verklaren. In ieder geval zal dan ook een tweede toegang naar de kelder zijn gemaakt.</p><p>Eind 19de eeuw wordt het pand afgebroken en worden de kelders opgevuld met puin en ander afval, waaronder een grote hoeveelheid glas, en komt er een huis met mansardedak en de nok loodrecht op de straat voor in de plaats. Het pand wordt bewoond door Willem Maassen, een gasfitter en brandstofhandelaar. Het (vermoedelijk naastgelegen) terrein is in gebruik als kolenopslag. In 1958 begint de familie Oudsen er een autobedrijf, waarvoor de bestaande bebouwing wordt afgebroken (uitbraaksleuf S8) en er een nieuw pand wordt neergezet. In december 1993 zijn twee ondergrondse olietanks gesaneerd. Het autobedrijf sluit in oktober 2001 haar deuren.</p><p>De opgraving vond plaats in de voor het appartementencomplex uit te graven bouwput. Het achterterrein is niet opgegraven. De verwachting is dat zich op het achterterrein beerputten, waterputten en/of afvalkuilen bevinden. Dergelijke contexten kunnen meer informatie verschaffen over de bewoning en de bewoners van het perceel. Het niet opgegraven terrein behoudt dus zijn archeologische waarde en dient planologisch beschermd te blijven.</p>