การพัฒนาเครื่องหมายที่จำเพาะกับยีนที่เกี่ยวข้องกับการร่วงของใบอ้อย

การเผาใบอ้อยนั้นสามารถลดต้นทุนของการเก็บเกี่ยวลงได้ อย่างไรก็ตามการปฏิบัตินี้ทำให้เกิดมลภาวะ และทำให้คุณภาพน้ำตาลลดลง การพัฒนาพันธุ์อ้อยลักษณะใบร่วงง่ายเมื่อโตเต็มที่สามารถบรรเทาปัญหานี้ได้ ในการทดลองได้วัดค่าแรงดึงใบเพื่อประเมินการร่วงของใบในอ้อย 160 สายพันธุ์ ที่เจริญเติบโตเต็มที่ในแปลงทดลองสภาพอาศัยฝนและแปลงทดลองอาศัยน้ำชลประทาน ผลการทดลองพบว่าค่าแรงดึงใบเฉลี่ยของแปลงทดลองสภาพอาศัยฝน (2.287 ± 1.203 kg) ต่ำกว่าแปลงทดลองอาศัยน้ำชลประทาน (4.259 ± 2.056 kg) และพบว่าในแปลงทดลองอาศัยน้ำชลประทานค่าแรงดึงใบมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับลักษณะองค์ประกอบผลผลิต ได้แก่ น้ำหนักลำต้น ขนาดลำต้น และปริมาณผลผลิต แต่ไม่พบความสัมพันธ์กับลักษณะความหวาน ขณะที่ไม่พบความสัมพันธ์ใด ๆ ระหว่างค่าแรงดึงใบกับทั้งลักษณะองค์ประกอบผลผลิตและลักษณะความหวานในแปลงทดลองสภาพอาศัยฝน ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าการร่วงของใบอ้อยสามารถชักนำให้ร่วงง่ายขึ้นในสภาพแล้ง และการร่วงง่ายของใบอ้อยไม่ส่งผลต่อองค์ประกอบผลผลิตและลักษณะความหวานของอ้อยในสภาพแล้ง วิเคราะห์ association mapping เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างเครื่องหมายกับแรงดึงใบ โดยใช้เครื่องหมาย SNP 1037 เครื่องหมายซึ่งถูกคัดกรองจาก 11,926 เครื่องหมายที่พัฒนาจากยีนที่เกี่ยวข้องกับการร่วงของใบ 44 ยีน ด้วยเทคนิค Target-Seq (targeted sequencing) โดยใช้โมเดล FarmCPU ผลการทดลองพบว่าสามารถระบุเครื่องหมายที่มีความสัมพันธ์กับแรงดึงใบได้จำนวน 7 เครื่องหมาย (FDR (false discovery rate)<0.05) ในแปลงทดลองสภาพอาศัยฝน สามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มยีนที่เกี่ยวข้องกับกลไกการส่งสัญญาณของฮอร์โมนเอธิลีนจำนวน 3 เครื่องหมาย และกลุ่มยีนที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการย่อยสลายคลอโรฟิลล์จำนวน 4 เครื่องหมาย ผลการทดลองนี้จะเป็นประโยชน์ต่อการปรับปรุงพันธุกรรมของอ้อยใบร่วงง่ายในพื้นที่สภาพอาศัยฝน