การประกอบสร้างความหมายของการุณยฆาตในสังคมไทยร่วมสมัย: บทบาทร่วม การแพทย์-กฎหมาย-พุทธศาสนา

การุณยฆาตถือเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมที่มีข้อโต้แย้งมากที่สุดอย่างหนึ่ง การรับรู้ของสังคมใด ๆ รวมทั้งสังคมไทยที่มีต่อการุณยฆาตย่อมขึ้นอยู่กับกรอบความรู้ที่สังคมนั้นมี รูปร่างของกรอบความรู้เกี่ยวกับการุณยฆาตประกอบสร้างขึ้นด้วยความชอบธรรมซึ่งมาจากอำนาจและความรู้หลายประการ แต่ที่สำคัญที่สุดสำหรับสังคมไทยแล้วน่าจะประกอบไปด้วยหลักการทางพระพุทธศาสนา กฎหมายบ้านเมือง และกฎเกณฑ์ทางแพทยจริยศาสตร์ผลจากการศึกษานำเสนอข้อค้นพบหลักสี่ประการ ได้แก่ 1) เป็นการยากที่จะกล่าวว่าพระพุทธศาสนาสนับสนุนการทำการุณยฆาตหรือไม่ แต่สามารถแน่ใจได้ว่าอย่างน้อยที่สุดพระพุทธศาสนาก็มิได้ประนามการกระทำที่สอดคล้องกับการุณยฆาตในยุคสมัยใหม่ 2) บทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยพินัยกรรมชีวิตในพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 ไม่ได้ทำให้นิติสถานะของสิทธิในการกำหนดชีวิตตนเองซึ่งในที่นี้คือสิทธิในการเลือกตายของปัจเจกบุคคลเปลี่ยนแปลงไป 3) ความชอบธรรมที่สำคัญที่สุดซึ่งมีฐานะเป็นตัวกำกับหลักต่อกรอบความรู้ของสังคมไทยในเรื่องการุณยฆาตคือความรู้ด้านแพทยศาสตร์ 4) ถึงแม้ว่าแพทยศาสตร์จะถือบทบาทหลัก แต่ก็พบความสัมพันธ์ที่จำเพาะเจาะจงระหว่างหน่วยของความชอบธรรมทั้งสามประการรวมกระทั่งถึงความสัมพันธ์กับอัตตาณัติและอัตตาณัติก็ยังคงมีศักดิ์ต่ำกว่าอำนาจแห่งความรู้ การุณยฆาตในสังคมไทยจึงเป็นสิ่งที่อัญญาณัติมีบทบาทนำอัตตาณัติ