Bestemmingsplan Oosterweg, tussen 220 en 290 Inventariserend Veldonderzoek door middel van Proefsleuven Bestemmingsplan Oosterweg, tussen 220 en 290, Wijchen, Gemeente Wijchen

Het betrof een proefsleuvenonderzoek ter plaatse van geplande nieuwbouw bestaande uit 3 sleuven. In de top van de rivierduinafzettingen zijn 20 sporen aangetroffen. Omdat al snel duidelijk werd dat er ter plaatse van Proefsleuf nr. 2 een behoudenswaardige archeologische vindplaats aanwezig was, is conform het PvE slechts een zeer beperkt deel van de aangetroffen sporen gecoupeerd en afgewerkt.De meeste en oudste sporen werden aangetroffen ter plaatse van Proefsleuf nr. 2 (15 sporen). Hier werden 7 sporen gecoupeerd. Dit betrof 5 paalkuilen, 1 kuil en 1 natuurlijk spoor. In Spoor nr. 14 werd een fragment aangetroffen van een gladwandige kruik, die dateert uit de Midden Romeinse Tijd (70 - 270 na Chr.). De paalkuilen zijn waarschijnlijk onderdeel geweest van een structuur ter plaatse van een nederzettingsterrein uit de IJzertijd - Romeinse Tijd.Het merendeel van het aardewerk dateert uit de IJzertijd - Romeinse Tijd. Dit betreft voornamelijk fragmenten handgevormd aardewerk. De fragmenten betroffen voor het grootste gedeelte fragmenten met zeer weinig diagnostische kenmerken, waardoor deze niet nader kunnen worden gedateerd dan in de IJzertijd - Romeinse Tijd. Dit met uitzondering van enkele fragmenten die, al dan niet in combinatie met potgruis, kwartsmagering bevatten. Op basis van het gebruik van kwarts als magering en het algeheel voorkomen kunnen deze fragmenten in de Vroege IJzertijd tot in het begin van de Midden IJzertijd worden gedateerd. Naast het handgevormde, lokaal vervaardigde aardewerk werden ook enkele fragmenten van Romeins importaardewerk aangetroffen. Dit betrof 4 fragmenten ruwwandig aardewerk waaronder een fragment van een kookpot van het type Niederbieber 89, 3 fragmenten gladwandig aardewerk en 2 niet nader te determineren fragmenten gedraaid aardewerk.Het merendeel van het natuursteen betrof onbewerkt materiaal dat van nature in de bodem voorkomt. Dit met uitzondering van 3 stuks vuursteen waaronder een schrabber met retouche vermoedelijk uit het Neolithicum en 2 afslagen waarop nog cortex aanwezig is, 2 stuks eierkool en een klein fragment tefriet dat mogelijk onderdeel uitmaakte van een maalsteen. Het vuursteen dateert waarschijnlijk uit het Neolithicum. Het is dus mogelijk dat er ter plaatse van het plangebied ook oudere vindplaatsen (nederzettingsterreinen of activiteitenzones) aanwezig zijn.