Replication Data for: Transect-rapport 3056: Een Archeologisch Inventariserend Veldonderzoek door middel van Proefsleuven, karterende en waarderende fase. Hooge Zwaluwe, Helkantsedijk 4-4ab. Gemeente Drimmelen

Bij het proefsleuvenonderzoek is één werkput aangelegd met afmetingen van 9x4 m (36 m2 ofwel circa 12% van het plangebied). In de werkput zijn drie grondsporen aangetroffen, te weten: een mogelijk moestuinbed, een kuilspoor en een paalspoor. Op grond van het vondstmateriaal dateren de sporen uit de periode 19e-20e eeuw of recenter. Alle grondsporen bevonden zich in het zuidelijk deel van het bestudeerde oppervlakte. Het moestuinbed was ingegraven in de top van een bioturbatielaag, die zich aftekende op de overgang van de bouwvoor naar het pleistocene dekzand. Dit spoor is vanwege de vorm, opvulling en diepteligging geïnterpreteerd als een mogelijk moestuinbed. De andere twee sporen kwamen dieper voor, namelijk in de top van het pleistocene dekzand. Een duidelijk verband tussen de sporen en historische kaarten is er niet, maar het kuilspoor en de paalkuil zijn vermoedelijk het resultaat van een voormalig erf op die locatie. Op basis van het vondstmateriaal dat uit het kuilspoor is verzameld en dezelfde soort opvulling zijn de sporen gedateerd in de periode 19e-20e eeuw. Het aantreffen van industrieel wit aardewerk wijst er hierbij op dat de sporen ná 1850 moeten zijn opgevuld. Gezien de stratigrafische positie van het moestuinbed (erboven), is het moestuinbed jonger dan de andere twee sporen – vermoedelijk 20e eeuw. Op grond van de lage inhoudelijke kwaliteit van de aangetroffen resten, is de vindplaats als niet-behoudenswaardig gewaardeerd. De sporen leveren namelijk geen tot nauwelijks informatie op over het historisch gebruik van het plangebied. Er is geen sprake van ‘zeldzame’ typen sporen en vondsten, aan de hand waarvan bijzondere informatie verkregen kan worden over de inwoners van het plangebied, hun sociale status en herkomst, of de precieze activiteiten die zij in het plangebied hebben uitgevoerd. Resten ouder dan 1850 bleken verder in het geheel te ontbreken, waardoor de kennis over het plangebied niet verder is uitgebreid. Feitelijk wordt met betrekking tot het plangebied meer duidelijk vanuit historische kaarten dan vanuit het archeologisch onderzoek.