verandering van voorkomen

Je zou kunnen zeggen dat geestelijke verzorging twee brandpunten kent: de crisis waarin de cliënt nu zit en de levensdoelen die de cliënt wil realiseren. Van oudsher is er een derde pool: de zendende instantie, ofwel de kerk of het religieuze genootschap dat de geestelijk verzorger zendt. In onze tijd staat dit derde brandpunt onder druk. Is het wel nodig dat er een zendende instantie is? Worden geestelijk verzorgers niet beperkt in hun werk wanneer zij vanuit een religieuze instelling uitgezonden zijn, omdat die zendende instantie dan op de achtergrond ook de mogelijke levensdoelen meebepaalt waartoe de geestelijk verzorger zijn cliënten begeleidt? Zijn die cliënten zelf niet mondig genoeg om hun levensdoelen te bepalen? Moeten patiënten in Nederlandse zorginstellingen niet ten minste de keus hebben of zij willen worden begeleid door iemand met een zending vanuit een van de kerken of het humanistisch verbond, of door een professional zonder ambtelijke binding? Is de tijd dat kerken het monopolie hebben op het beantwoorden van existentiële vragen niet voorbij? Moet de patiënt als cliënt niet centraal staan?
Deze bundel wil helpen deze vragen te doordenken, en doet dat door in kort bestek de belangrijkste opvattingen en de onderliggende argumenten de revue te laten passeren en van commentaar te voorzien. Zij komt voort uit de opleiding tot geestelijk verzorger aan de Universiteit Utrecht en laat zien, hoe dit type vragen van fundamenteel belang is in deze en in alle opleidingen tot geestelijk verzorger. Uiteindelijk zijn deze vragen echter van algemeen belang: hoe willen wij dat de patiënten in onze gezondheidszorg geestelijk worden begeleid?