วาทกรรมพรหมจรรย์ในวรรณกรรมมุขปาฐะประเภทเพลงกล่อมเด็กภาคใต้: เสียงของผู้หญิงและการต่อรอง

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรู้ถึงบทบาทหน้าที่ของวาทกรรมพรหมจรรย์ในวรรณกรรมมุขปาฐะประเภทเพลงกล่อมเด็กภาคใต้ วาทกรรมพรหมจรรย์ปรับตัวและสืบทอดอุดมการณ์มาจนถึงปัจจุบันอย่างไร และปฏิบัติการทางวาทกรรมพรหมจรรย์ได้สร้างผลกระทบอย่างไรต่อผู้หญิงในภาคใต้และผู้หญิงเหล่านี้ได้มีการต่อสู้และต่อรองอย่างไร โดยแบ่งการศึกษาออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเริ่มต้นด้วยการศึกษาบทเพลงกล่อมเด็กที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับพรหมจรรย์ของผู้หญิง จำนวน 36 บท โดยใช้กรอบวาทกรรมของมิเชล ฟูโกต์ พร้อมเลนส์เพศสถานะมาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่าสถาบันครอบครัวใช้จรรยามารยาทเป็นเทคนิคในการสอดส่องเพศวิถีของสตรีให้เป็นไปตามความคาดหวังของสังคม โดยผู้ศึกษาได้จัดแบ่งวาทกรรมพรหมจรรย์ในเพลงกล่อมเด็กออกเป็น 7 ประเภท นอกจากนี้ จากการวิเคราะห์ตามแนวทางวาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ของนอร์แมน แฟร์คลัฟ พบว่าผู้ขับกล่อมเพลงได้ใช้อำนาจผ่านเครื่องมือทางภาษาเพื่อประกอบสร้างอุดมการณ์เกี่ยวกับพรหมจรรย์ของผู้หญิง โดยประกอบสร้างจากกลวิธีทางภาษา ได้แก่ การเลือกใช้คำและกลุ่มคำและการใช้อุปลักษณ์ ด้วยเหตุนี้ บทบาทหน้าที่ของเพลงกล่อมเด็กภาคใต้คือการควบคุมพฤติกรรมทางเพศของผู้หญิงและการสืบทอดอุดมการณ์พรหมจรรย์ ต่อมา วาทกรรมพรหมจรรย์ได้ปรับตัวและเลื่อนไหลมาสู่เพลงเพื่อชีวิตภาคใต้ ซึ่งผู้ศึกษาวิเคราะห์จำนวน 2 บทเพลง พบว่าวาทกรรมพรหมจรรย์ในเพลงเพื่อชีวิตภาคใต้มีบทบาทหน้าที่ในการควบคุมและครอบงำพฤติกรรมทางเพศของผู้หญิงไม่ต่างกับเพลงกล่อมเด็กในส่วนที่สองเป็นการศึกษาประสบการณ์เกี่ยวกับวาทกรรมพรหมจรรย์ของอาสาสมัครเพศหญิงที่เป็นมารดาและบุตรสาวจำนวน 5 คู่ ผ่านวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้าง ผลการศึกษาพบว่ามารดาทั้ง 5 คน ยังทันได้ฟังเพลงกล่อมเด็กที่สอนเรื่องการรักษาความบริสุทธิ์ก่อนแต่งงาน มารดาจึงได้รับผลกระทบจากการควบคุมพฤติกรรมทางเพศและการสอดส่องจากสังคมในรูปแบบการกระแหนะกระแหนและบริภาษผ่านบทเพลงกล่อมเด็ก ส่วนบุตรสาวทั้ง 5 คน วาทกรรมพรหมจรรย์ได้เปลี่ยนแปลงและเลื่อนไหลจากบทเพลงกล่อมเด็กมาสู่สื่อต่างๆ เช่น ละคร นิยายและเพลงเพื่อชีวิต การต่อรองต่อวาทกรรมพรหมจรรย์ของบุตรสาวท้าทายต่อบรรทัดฐานของสังคม แต่ยังไม่สามารถสร้างความหมายใหม่ได้ มีการสัมภาษณ์อาสาสมัครเพศชายจำนวน 3 คน เกี่ยวกับวาทกรรมพรหมจรรย์ของผู้หญิง ผลการศึกษาพบว่าการหล่อหลอมจากสังคมและวัฒนธรรมทำให้คุณค่าของผู้หญิงในสายตาผู้ชายยังยึดโยงกับเยื่อพรหมจารีจากการศึกษาแสดงให้เห็นว่าเพศศึกษาในสังคมไทยยังไม่ส่งเสริมเรื่องความเสมอภาคทางเพศสถานะและความเข้าใจเรื่องเพศวิถี วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงต้องการส่งเสริมให้ผู้ชายเรียนรู้ที่จะเคารพคุณค่าของผู้หญิง โดยปรับแก้จากทัศนคติและค่านิยมของตนเอง ส่วนผู้หญิงก็ควรมองเห็นคุณค่าและภูมิใจในตนเอง รู้สึกเสมอภาคกับผู้ชายในการตัดสินใจเรื่องเพศ รวมถึงเรื่องต่างๆ ในชีวิต นอกจากนี้ ต้องการเห็นรัฐให้ความสำคัญกับประเด็นเพศศึกษาในบุคคลหลากหลายทางเพศและทำงานร่วมกับภาคประชาสังคมมากขึ้น