การจัดเก็บภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง: ศึกษากรณีการทำป่าไม้

รัฐบาลได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 โดยมีหมายเหตุท้ายพระราชบัญญัติใจความว่า ภาษีโรงเรือนและที่ดินได้มีการบังคับใช้มาเป็นเวลานาน การจัดเก็บภาษีตามกฎหมายภาษีโรงเรือนและที่ดินจึงไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน จึงสมควรยกเลิกกฎหมายภาษีโรงเรือนและที่ดินแล้วบังคับใช้พระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 แทนจากการศึกษาพบว่า หลักการของพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 เป็นการลดความเหลื่อมล้ำของผู้ถือครองทรัพย์สินภายในประเทศ โดยมีการจัดเก็บภาษีในอัตราก้าวหน้า มีการแบ่งประเภททรัพย์สินที่ต้องเสียภาษีโดยที่ดินประเภทเกษตรกรรมเสียภาษีในอัตราที่ต่ำ อีกทั้งยังมีการจัดเก็บภาษีที่ดินประเภทที่รกร้างว่างเปล่าในอัตราสูงเพื่อกระตุ้นให้เจ้าของที่ดินใช้ที่ดินของตน ให้เกิดประโยชน์แต่อย่างไรก็ตามหลักการของพระราชบัญญัติภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562 ส่งผลเสียต่อที่ดินที่เป็นพื้นที่ป่าไม้ อันเป็นการจูงใจให้มีการตัดไม้ทำลายป่าเป็นจำนวนมาก ทั้งป่าไม้ที่อยู่บนบกและป่าชายเลน อันเนื่องมาจากที่ดินป่าไม้ของเอกชนอาจถูกประเมินให้เป็นที่ดินประเภทที่ดินรกร้างว่างเปล่าจึงทำให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองที่ดินนั้นต้องถางที่ดินป่าไม้ของตนให้เป็นที่ดินของตนแล้วเปลี่ยนมาทำการเกษตรเพื่อให้เสียภาษีในอัตราที่ต่ำ อีกทั้งการที่จะถือว่าที่ดินป่าไม้นั้นเป็นที่ดินเกษตรกรรมจะต้องปลูกปลูกต้นไม้ตามที่ ประกาศกระทรวงการคลังและกระทรวงมหาดไทยเรื่องหลักเกณฑ์การใช้ประโยชน์ในการประกอบเกษตรกรรมกำหนดเท่านั้น จึงถือว่าเป็นที่ดินเกษตรกรรม