ผลของโปรแกรมอัตลิขิตต่อความผาสุกทางจิตของผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง

การวิจัยกึ่งทดลองในครั้งนี้ เป็นการศึกษาผลของโปรแกรมอัตลิขิตต่อความผาสุกทางจิตของผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง อายุ 18 ปี ขึ้นไป คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์คัดเข้าจำนวน 60 คน ที่อาศัยในพื้นที่ อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทั้งเพศหญิงและเพศชาย แล้วสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมอัตลิขิต ที่ผู้วิจัยได้พัฒนาตามแนวคิดทฤษฎีอัตลิขิต (Self-determination theory) ของเดซีและไรอัน (Deci & Ryan, 1990) ประกอบไปด้วย 10 กิจกรรม ดำเนินกิจกรรม 1 ครั้ง/สัปดาห์ ครั้งละ 90 นาที รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 10 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมอัตลิขิต ที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน 2) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 3) แบบวัดความผาสุกทางจิตของไรฟ์และเคเยส (Ryff and Keyes, 1995) โดยดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับเนื้อหา (Index of item-objective congruence: IOC) มีค่าเท่ากับ 1.0 และตรวจสอบความเที่ยงของแบบสอบถามนี้ ได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา เท่ากับ .88 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที (t-test) ซึ่งผลการวิจัยสามารถสรุปได้ดังนี้1) คะแนนเฉลี่ยความผาสุกทางจิตของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมอัตลิขิต มีค่าคะแนนเฉลี่ย (M = 410.67, SD = 30.68) สูงกว่าก่อนการทดลอง (M = 360.60, SD = 30.68) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 8.83, p < .001)2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความผาสุกทางจิต ระหว่างก่อนและหลังการได้รับโปรแกรมอัตลิขิตของกลุ่มทดลอง ("D" ̅1 = 50.07, SD = 31.05) แตกต่างกลุ่มควบคุม ("D" ̅2= 3.43, SD = 31.19) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 5.80, p < .001)สรุปได้ว่า โปรแกรมอัตลิขิตสามารถเพิ่มความผาสุกทางจิต ในผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคองได้อย่างมีประสิทธิผล ดังนั้นจึงเหมาะสมในการออกแบบกิจกรรมหรือโปรแกรมเพื่อเพิ่มความผาสุกทางจิต ในผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งได้รับการรักษาแบบประคับประคอง