Rijnlandroute - A44, aansluiting Leiden West, gemeente Leiden; archeologisch onderzoek: een proefsleuvenonderzoek

<p>RAAP heeft in juni/juli 2016 een archeologisch proefsleufonderzoek uitgevoerd in het onderzoeksgebied PIP/TB in de gemeente Leiden. De aanleiding voor dit onderzoek was de toekomstige aanleg van de RijnlandRoute.</p><p>Het onderzoeksgebied is middels vier werkputten met een overwegend noord-zuid oriëntatie onderzocht. In het onderzoeksgebied is het vervolg van de Merovingische vindplaats aangetroffen die in verschillende campagnes door verschillende instanties ten (noord)westen van de A44 is opgegraven. Met name aan de westzijde van het onderzoeksgebied (de westelijke oksel) zijn diverse kuilen en paalsporen aangetroffen die geassocieerd kunnen worden met de langs de toenmalige Rijn liggende nederzetting. Er is sprake van concentraties kuilen en/of waterputten. In put 3 is daarnaast een deel van een huisplattegrond of bijgebouw aangetroffen. De sporen bevinden zich in oeverafzettingen van een Rijngeul die op zichzelf niet is aangetroffen; wel doorsnijdt een smallere getijdegeul de westelijke oksel (aangetroffen in put 1 en 3). In de oostelijke oksel zijn duidelijk minder sporen aanwezig: een paalspoor en een paar greppels die mogelijk in de Merovingische tijd dateren. Er is in put 4 één Merovingische scherf aangetroffen. Dit versterkt de indruk dat dit gebiedsdeel de randzone, het akkerareaal of het buitengebied van de nederzetting voorstelt.</p><p>Op basis van de determinatie van het aardewerk kan de vindplaats relatief scherp worden gedateerd, waarschijnlijk tussen 550/575 en 675/700 AD. Dit is opvallend. Van de op figuur 3 weergegeven bewoningskernen zijn A, B en C gedateerd tussen de late 5e eeuw/vroege 6e eeuw en de 7e eeuw. De bewoning in D echter lijkt in de loop van de 7e eeuw pas te beginnen en door te lopen tot het begin van de 8e eeuw (De Bruin, 2013). De nu aangetroffen sporen lijken te dateren in de tweede helft van de 6e eeuw en de 7e eeuw. Dat wil zeggen dat de datering daarmee ruwweg valt tussen die van de bewoningskernen A-B-C enerzijds en bewoningskern D anderzijds. Op die manier kunnen de nu aangetroffen sporen nieuw licht werpen op de fasering en migratie van de Merovingische bewoning langs de Rijn.</p>