การศึกษากลวิธีการแปลคำเสียดสีในวรรณกรรมเรื่อง อิท สำนวนแปลของโสภณา เชาว์วิวัฒน์กุล

งานวิจัยนี้จัดทำขึ้นเพื่อศึกษากลวิธีการแปลคำเสียดสีและปัจจัยที่ส่งผลต่อการแปลคำเสียดสีในวรรณกรรมแปลเรื่อง “อิท” ของโสภณา เชาว์วิวัฒน์กุล โดยใช้ทฤษฏีเกี่ยวกับคำเสียดสีของ Hom and May (2013) Croom (2013) Fasoli et al. (2015) Cousens (2020) และ Anderson and Lepore (2013) กลวิธีการแปลคำเสียดสีของ Davoodi (2009) Lovihandrie et al. (2018) และโชติกา เศรษฐธัญการ (2564) กลวิธีการแปลคำในวัฒนธรรมของสุพรรณี ปิ่นมณี (2562) และกลวิธีการแปลคำทั่วไปของ Newmark (1988) ผลการวิจัยพบคำเสียดสี 5 หมวดหมู่โดยมีคำเสียดสีเกี่ยวกับเชื้อชาติ หมวดหมู่คำเสียดสีเกี่ยวกับเพศหญิง หมวดหมู่คำเสียดสีเกี่ยวกับผู้มีความหลากหลายทางเพศ หมวดหมู่คำเสียดสีเกี่ยวกับผู้มีความบกพร่องทางร่างกาย และคำเสียดสีในหมวดหมู่อื่น มีการใช้กลวิธีการแปลคำเสียดสีทั้งหมด 13  กลวิธีด้วยกันคือ กลวิธีการลบทิ้ง กลวิธีการใช้คำแทนที่ กลวิธีการเทียบเคียงคำต้องห้าม กลวิธีการแปลงเป็นคำรื่นหู กลวิธีการใช้คำยืม กลวิธีการใช้คำทั่วไป กลวิธีการใช้คำต้องห้ามแบบลดความรุนแรง กลวิธีการทับศัพท์ กลวิธีการแปลตามตัวอักษร กลวิธีการเพิ่มคำอธิบาย กลวิธีการใช้เชิงอรรถ กลวิธีการแปลแบบอิสระ และกลวิธีการแปลแบบสำนวน ผลการศึกษาพบว่าความแตกต่างและคล้ายคลึงทางด้านมุมมองของสังคมระหว่างสหรัฐอเมริกาและไทย รวมถึงการเปลี่ยนแปลงมุมมองเกี่ยวกับคำเสียดสีในวัฒนธรรมต้นทาง พร้อมทั้งปัจจัยทางด้านเจตนาในการใช้คำเสียดสีและลักษณะของตัวละครผู้ใช้คำเสียดสีล้วนส่งผลต่อการแปลคำเสียดสี