Een integrale opsporingsformule voor prospectief booronderzoek.

<p>De afgelopen tien jaar is er een solide theoretische grondslag ontwikkeld voor het archeologisch prospectief onderzoek in Nederland. Veel van de statistische modellen die we tegenwoordig gebruiken, zijn ontwikkeld vanaf de jaren ’80 van de vorige eeuw (oa. Kintigh, 1988; Krakker et al., 1983; Nance, 1983). De essentie van deze modellen ligt vooral in de vraag welke steekproefomvang we nodig hebben om een bepaald type vindplaats op te sporen. Binnen Nederland geldt dat het zogenaamde" RAAP 1000-rapport" uit 2004 als eerste een integraal overzicht geeft van de meest gangbare statistische modellen voor archeologische prospectie (Tol et al., 2004). Veel van de door RAAP besproken modellen zijn opgenomen in de huidige Leidraad voor Karterend Booronderzoek (Tol et al., 2012). Om te bepalen welke prospectiestrategie als beste kan worden toegepast in een gegeven situatie, is inzicht in de betrouwbaarheid van een gekozen methode een eerste vereiste. Binnen de prospectiestatistiek maken we onderscheid tussen de Opsporingskans, Trefkans en Vindkans. De kans op het opsporen van een archeologische vindplaats noemen we de Opsporingskans. Deze kans is afhankelijk van de Trefkans en de Vindkans. De Trefkans is de kans dat een boring binnen de grenzen van een vindplaats valt; de Vindkans is de kans dat een boring ook daadwerkelijk een vondst bevat. Bij het bepalen van een strategie die een optimale Opsporingskans garandeert, is het van belang om de Trefkans en de Vindkans zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen.</p><p>In de voorliggende rapportage stel ik een alternatieve formule voor die gebruikt kan worden voor het berekenen van de Opsporingskans, in plaats van de formule uit de Leidraad voor Karterend Booronderzoek (Tol et al., 2012: 32). Het gaat om een rekenkundige aanpassing van die formule waardoor de Trefkans nauwkeuriger op de Opsporingskans kan worden afgestemd.</p>