Archeologisch bureauonderzoek kabeltracé Helix-Zanddijk te Den Helder, gemeente Den Helder (NH)

Het geplande tracé ligt tussen de Zanddijk, die in 1610 is aangelegd om het achterliggende landschap te beschermen tegen hoogwater, en de Koegraspolder die in 1817/1818 is ingepolderd. Het onderzoeksgebied kent een lange
bewoningsgeschiedenis. Al voor het Saalien was er sprake van menselijke bewoning in en rond het Noordzeebekken en ook tijdens en na het Weichselien waren mensen te vinden in deze streken. Het dynamische kustlandschap dat
sterk is veranderd door de stijgende zeespiegel na de laatste ijstijd en de continue aanvoer van sediment vanuit de Noordzee was een aantrekkelijke plek om te wonen. Tijdens het mesolithicum werd het kwelderlandschap dan ook
geëxploiteerd vanaf de hoger gelegen strandwallen. Nadat gebied overgroeid raakte met veen en daarna verder verdronk en bedekt raakte met maritieme afzettingen, raakten deze sporen diep begraven in de bodem, waardoor de trefkans zeer klein is bij de aanleg van het kabeltracé.

In latere periodes is het gebied voornamelijk in gebruik geweest als weidegrond voor vee, maar vanaf de Eerste Wereldoorlog werden er ook bloembollen verbouwd. De kop van Noord-Holland is tijdens verschillende periodes
onderdeel geweest van een verdedigingslinie. Zo is in de 19e eeuw een begin gemaakt met de bouw van Fort du Falga onder Napoleon, maar dit gebouw is vernietigd voordat het afgebouwd was. Daarna is het tijdens de Tweede
Wereldoorlog onderdeel geweest van de Atlantikwal, een Duitse verdedigingslinie.

Op basis van historische kaarten is het duidelijk dat er weinig veranderd is aan de bebouwing van het onderzoeksgebied en dat de Koegraspolder voornamelijk in gebruik is geweest als weidegrond en landbouwgrond. Daarnaast zorgt de geringe ontgravingsdiepte en de geringe breedte van het kabeltracé (respectievelijk 1,0 m-mv en circa 1,0 m breed) voor een kleine trefkans op het aantreffen van archeologische resten.