Gemeente Ede. Plangebied Hoge Valksedijk te Lunteren.

Uit het bureauonderzoek is gebleken dat het plangebied ligt op de overgang van een stuwwal (grof zand en grind), doorsneden door een droog dal, naar een zone met gordeldekzandwelvingen (leemarm en zwak lemig fijn zand). In het gehele plangebied is naar verwachting een holtpodzolgrond ontstaan. Gebieden op een landschappelijke gradiënt zijn van oudsher aantrekkelijke vestigingsgebieden. Rond het plangebied zijn aanwijzingen voor bewoning, beakkering en begraving uit het neolithicum-vroege Romeinse tijd, waarbij in het plangebied in ieder geval een celtic field aanwezig is. Vermoedelijk is het gebied na de ijzertijd, vroege Romeinse tijd verlaten en kende het lange tijd een marginaal gebruik als heide, met plaatselijk karrensporen. Pas aan het einde van de 19e, begin 20e eeuw is het plangebied ontgonnen voor de bosbouw (naaldhout), waarna het in het midden van de 20e eeuw is ontgonnen voor de landbouw. Als gevolg hiervan zal de top van de natuurlijke bodem zijn verploegd. Vermoedelijk heeft er in het plangebied geen diepe verploeging (stoomploeg) plaatsgevonden. Als gevolg van de verploeging zal ook de top van het celtic field en eventuele andere archeologische waarden verstoord zijn. Aangezien nog wel resten van het podzolprofiel aanwezig zijn, is de verwachting dat de sporen desondanks nog wel grotendeels aanwezig (kunnen) zijn. Op basis van het bureauonderzoek geldt er voor het gehele plangebied een middelhoge verwachting voor resten van jager-verzamelaars uit het laat-paleolithicum-neolithicum, een hoge verwachting voor resten van landbouwers uit het neolithicum-(vroege) Romeinse tijd en een lage verwachting voor de middeleeuwen-nieuwe tijd. Gezien de hoge archeologische verwachting wordt geadviseerd om natuurontwikkeling op een manier uit te voeren zodat verstoring van de bodem én het aanwezige microreliëf, zowel direct als indirect, niet plaatsvindt. Te denken valt hierbij aan de ontwikkeling van het gebied als heide, waarbij de noodzakelijke verschraling op non-destructieve wijze plaatsvindt. Indien dit echt niet mogelijk is, dient allereerst een vervolgonderzoek plaats te vinden in de vorm van een proefsleuvenonderzoek om de aan-of afwezigheid, aard, omvang, datering, gaafheid conservering en de inhoudelijke kwaliteit van de archeologische resten vast te stellen.