Asten (NB), Prins Bernhardstraat 56

<p>Op 2 december 2009 verleende dhr. J.F.T. van de Ven aan BILAN opdracht voor een definitieve opgraving voor het plangebied Prins Bernhardstraat in de gemeente Asten (provincie Noord-Brabant). De aanleiding voor het onderzoek was de voorgenomen nieuwbouw in het plangebied. Op grond van het proefsleuvenonderzoek dat BILAN in 2009 heeft uitgevoerd werd een nederzetting uit de late prehistorie – Romeinse tijd verwacht. Tijdens de opgraving werd een deel van een nederzetting uit de laat Romeinse tijd gevonden. Dit is zeer bijzonder omdat nederzettingen uit de laat romeinse tijd ten zuiden van de grote rivieren bijna niet zijn opgegraven.</p><p>De oudste resten die tijdens de opgraving zijn aangetroffen dateren uit de bronstijd en ijzertijd. Het zijn slechts losse vondsten van aardewerk. Sporen van bewoning zijn niet aangetroffen.</p><p>In de laat Romeinse tijd werd het gebied in gebruik genomen als nederzettingsterrein. Bewoning uit de Romeinse tijd is in Brabant vrij algemeen. Na de teruggang tussen 225 en 250 na Chr. lijkt er voor de Brabantse zandgronden minimale of zelfs helemaal geen bewoning te zijn. Tussen 260 en 300 zijn er geen sporen van bewoning gevonden in het zuiden van Nederland, maar er zijn wel munten uit deze periode. Volgens enkele Romeinse schrijvers vestigden zich tussen 340 en 350 Franken in het gebied, maar hier zijn nauwelijks aanwijzingen voor gevonden. Pas na 390 verschenen op de zandgronden weer nederzettingen. De gebouwen en het handgevormde aardewerk lijkt overeenkomsten te hebben met de nederzettingen ten noorden van de grote rivieren, met name in Overijssel en Drenthe.</p><p>In Asten is een deel van een nederzetting opgegraven die bestond uit een spieker, enkele kuilen en twee greppels. Op grond van een kuil binnen een spieker is duidelijk dat de bewoning tenminste twee fasen kent. Het handgevormde aardewerk dateert op grond van grove organische magering in de vierde eeuw. Het gedraaide aardewerk is afkomstig van één pot. Het baksel is afkomstig uit de Eifel in Duitsland. De voor aardewerk uit Mayen typerende fragmentjes vulkanisch glas ontbreken. Het baksel is waarschijnlijk afkomstig uit Speicher bij Trier. In Speicher is vanaf het midden van de tweede eeuw tot het einde van de vierde eeuw aardewerk geproduceerd. Helaas zijn geen randen gevonden, zodat de pot niet nauwkeuriger te dateren is, maar de combinatie met het handgevormde aardewerk maakt een datering in de vierde eeuw waarschijnlijk. De omvang van de nederzetting is niet vast te stellen omdat de vindplaats zich richting het noorden buiten het plangebied uitstrekt. Mogelijk liggen buiten het plangebied nog enkele huisplattegronden.</p><p>Na de Romeinse tijd werd in het onderzoeksgebied niet meer gewoond. De aangetroffen sporen staan in relatie tot het landgebruik van het plangebied en zijn ontstaan bij de ontginning van het gebied en de daaropvolgende agrarische activiteiten in de late Middeleeuwen/Nieuwe Tijd.</p>