มาตรการทางเศรษฐศาสตร์เพื่อการจัดการสิ่งแวดล้อมในการจัดเก็บภาษีจากการก่อมลพิษทางเสียง: ศึกษาเปรียบเทียบกับประเทศจีน

กิจกรรมของมนุษย์ก่อให้เกิดเสียงในระดับที่ต่างกันขึ้นอยู่กับลักษณะของกิจกรรม หากมนุษย์ได้รับรู้ปริมาณระดับเสียงที่มากเกินไปจนก่อให้เกิดการรบกวนทางโสตประสาทและอาจมีระยะเวลาที่นานถึงขั้นที่ทำให้เกิดเป็นผลร้ายต่อสุขภาพร่างกายและจิตใจของมนุษย์ถือว่าเสียงดังกล่าวเป็นมลพิษทางเสียง สถิติการร้องเรียนด้านมลพิษพบว่ามีการร้องเรียนเกี่ยวกับมลพิษทางเสียงค่อนมาข้างมาก การค้นคว้าอิสระเล่มนี้มุ่งเน้นไปที่แหล่งกำเนิดมลพิษทางเสียงที่เคลื่อนที่ไม่ได้ เช่น กิจการโรงงานอุตสาหกรรม กิจการสถานบันเทิง ซึ่งประเทศไทยได้การใช้มาตรการสั่งการและควบคุมในการจัดการมลพิษทางเสียงมาเป็นเวลานาน และมีปัญหาที่ยังไม่สามารถจัดการมลพิษทางเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงได้ศึกษามาตรการทางเศรษฐศาสตร์พบว่ามีความเหมาะสมในการนำมาเป็นมาตรการเพิ่มเติมเพื่อเสริมประสิทธิภาพในการจัดการสิ่งแวดล้อม ตามหลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่ายที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้ปล่อยมลพิษทางเสียงให้หันมาสนใจสิ่งแวดล้อมและต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายสำหรับการจัดการมลพิษทางเสียงที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพประชาชน ทั้งนี้ สาธารณรัฐประชาชนจีนมีการบังคับใช้กฎหมายภาษีคุ้มครองสิ่งแวดล้อมแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับมาตรการทางเศรษฐศาสตร์ โดยนำเครื่องมือทางเศรษฐศาสตร์ที่สำคัญคือ การจัดเก็บภาษีจากการปล่อยมลพิษมาบังคับจัดเก็บภาษีสำหรับผู้ที่ปล่อยมลพิษทางเสียง จึงเห็นควรนำมาตรการดังกล่าวมาเป็นแนวทางศึกษาและปรับใช้กับกฎหมายภายในของประเทศไทยเพื่อช่วยส่งเสริมประสิทธิภาพในการป้องกันและลดการปล่อยมลพิษทางเสียงในประเทศไทยต่อไป